Сәбәп үҙебеҙҙә

Сәбәп үҙебеҙҙә

Бер ир, үҙенең ҡатынын ҡолаҡҡа ҡатыраҡ, тип уйлаған һәм нисек тә уға ярҙам итергә тырышҡан.

Бер ваҡыт ул, иртән тороп, ҡатынына күренмәй генә, бүлмәнең алыҫыраҡ мөйөшөнә барып, бышылдап ҡына:

− Һин мине ишетәһеңме? − тип һорай.

Яуап юҡ. Ул ҡатынына табан яҡыныраҡ барып, ҡабатлай:

− Ә хәҙер ишетәһеңме?

Шул уҡ хәл. Ул тағы ла яҡыныраҡ килә:

− Ишетәһеңме?

Һаман да яуап булмағас, ул ҡатынының ҡолаҡ төбөнә үк килеп, һорауын ҡабатлай.

Ҡатыны быға борола ла:

− Дүртенсе тапҡыр әйтәм: Эйе, ишетәм!

Тормошта йыш ҡына шулай: беҙ, берәй нәмә булһа, ғәйепте башҡа кешенән эҙләйбеҙ, баҡһаң − сәбәп (проблема) үҙебеҙҙә икән.

2026-06-01 (Зөлхизә, 1447 йыл.) №6.


Яулыҡ ябыныу − күркәм ғәҙәт

Беҙ бәләкәйҙән ишетеп үҫкән «Ағас күрке – япраҡ, кеше күрке − сепрәк» тигән мәҡәл кейемде нисек һайларға кәрәк икәнлеген өйрәтә. Кейем-һалым ҡиәфәтеңә килешле лә, уңайлы ла, өҫ-башыңды ҡапларға ла тейеш. Ә инде мосолман ҡатын-ҡыҙы матур кейенеп кенә ҡалмай, башын да ҡапларға тейеш икәнлеген һәр кем...


Хәсән Басри тураһында ҡиссалар

Шәкерткә ярҙам итеүҙең файҙаһы Көндәрҙән бер көндә Хәсән Басри болонға сыҡты. Бер оло һыу ситендә туҡталып ҡарап тора ине, күрҙе: бер баҡа, бер күгәүенде арҡаһына мендереп, ҡайҙалыр китеп бара. Хәсән Басри ҡарап торҙо ла: «Был күгәүен ҡайҙа барыр икән?» – тип, артынан китте. Күгәүен бер ағас...


Аллаһ йорто иғтибар үҙәгендә

Ҡалабыҙҙағы Ишембай йәмиғ мәсете һуңғы йылдарҙа бар халыҡтың иғтибар үҙәгенә әйләнде тиһәк, хата булмаҫ. Үткәндәренә лә күҙ һалһаҡ, йөрәктә – йылы хәтирәләр генә. Оҙаҡ йылдар мәсетте имам-хатип Рәфҡәт хәҙрәт етәкләне, уның тырышлығы менән ҡалабыҙҙа иман йорто ҡалҡып сыҡты. Дини ғилем алып...


Шәм тотҡан һуҡыр

Ҡараңғы төндә ҡулына шәм, яурыны аша көршәк аҫҡан тома һуҡыр кеше юлдан килә. Уны бер кеше ҡыуып етә лә: – Һин һуҡырға көн ни, төн ни – барыбер бит, һинең күҙҙәреңдә бары тик ҡараңғылыҡ. Һинең шәм тотоп йөрөүеңдән ни фәтүә? – тип һораған. Һуҡыр кеше йылмайған да сабыр ғына...


Ирем өйҙә ҡунмай

Тормош иптәшем һуңғы ваҡытта әсәһе менән өләсәһенә күп иғтибарын бүлә. Шуға күрә мин үҙемде икенсе планда һымаҡ тоям. Ул шундай мөнәсәбәтте улар алдындағы яуаплылыҡ менән аңлата: атаһы вафат булғас, әсәһе яңғыҙ ҡалды, улар ярҙамға мохтаж, ти. Хәҙер ирем төнөн өйҙә ҡунмай, өй, балалар – барыһы...