Сәбәп үҙебеҙҙә

Бер ир, үҙенең ҡатынын ҡолаҡҡа ҡатыраҡ, тип уйлаған һәм нисек тә уға ярҙам итергә тырышҡан.

Бер ваҡыт ул, иртән тороп, ҡатынына күренмәй генә, бүлмәнең алыҫыраҡ мөйөшөнә барып, бышылдап ҡына:

− Һин мине ишетәһеңме? − тип һорай.

Яуап юҡ. Ул ҡатынына табан яҡыныраҡ барып, ҡабатлай:

− Ә хәҙер ишетәһеңме?

Шул уҡ хәл. Ул тағы ла яҡыныраҡ килә:

− Ишетәһеңме?

Һаман да яуап булмағас, ул ҡатынының ҡолаҡ төбөнә үк килеп, һорауын ҡабатлай.

Ҡатыны быға борола ла:

− Дүртенсе тапҡыр әйтәм: Эйе, ишетәм!

Тормошта йыш ҡына шулай: беҙ, берәй нәмә булһа, ғәйепте башҡа кешенән эҙләйбеҙ, баҡһаң − сәбәп (проблема) үҙебеҙҙә икән.