ИҪКӘ АЛАЙЫҠ!
ИҪКӘ АЛАЙЫҠ!
Мөхтәрәм дин ҡәрҙәштәр! Бынан 107 йыл элек 1917 йылдың 2 февралендә халҡыбыҙҙың аҫыл улы, күренекле дин әһеле, шәйех Зәйнулла Рәсүлев баҡыйлыҡҡа күсә. Ихлас доғаларыбыҙ Аллаһу Тәғәләнең һөйөклө ҡоло Хәбибулла улы Зәйнулла ишандың рухын шат ҡылып, изге мәҡәмдәренең тағы ла юғарыраҡ күтәрелеүенә сәбәпсе булһын!
ЗӘЙНУЛЛА ИШАНҒА МӘҘХИӘ
Халҡыбыҙҙың күңелендә ҡылған эшең,
Изгелегең онотолмай шуның өсөн.
Халҡым, тинең, хаҡлыҡ, тинең, түктең көсөң,
Быуаттарҙы үтеп балҡый һинең өсөн.
Белеп торам, Ожмахтың иң түрендәһең,
Ғилемдең һин иң юғары үрендәһең.
Хаҡ Тәғәлә һиңә бөтмәҫ зиһен биргән.
Булмышыңды әүлиәгә тиңһендергән.
Һинең әйткән һүҙең беҙгә һабаҡ булыр,
Яңылышҡан, үҙен аңлап, тәүбә ҡылыр.
Ҡөрьән-Кәрим беҙгә бушҡа бирелмәгән,
Илтифат ит, йөҙөң яҡты нурға тулыр.
Ҡайҙа барма, уң булырҙай ине юлың,
Бинахаҡҡа кисерҙең һин йәбер-золом.
Был бит бары яуыздарҙың ҡылған эше,
Тик үтмәне ундайҙарҙың һиңә теше.
Әйҙә, ишан, беҙҙең ҡорҙоң түренә үт,
Хөрмәтебеҙ маһирҙарға – йә, рәхим ит.
Һин барында бар йәмәғәт телен тыйыр,
Оло хөрмәт яһап, һиңә ирек ҡуйыр.
Халҡың һиңә мәрмәр таштан һәйкәл һалыр,
Төрлө яҡтан килеп, һәр кем байҡай алыр.
Даның тағы китер алыҫ алыҫтарға,
Һәр инсандың күңеленә ялҡын ҡабыр.
Зәйнулла ишан, “Рәсүлиә”, “Рәсүлиә”...
Бар мосолман халҡы һиңә башын эйә.
Бөгөн беҙҙең арабыҙға ҡайттың тағы,
Ҡыуаныстан баштарыбыҙ күккә тейә.
