Ҡыҙыл ойоҡ
Бер заман бер урманда арыҫлан ауырыған. Был хәбәрҙе ишеткәс, барса януарҙар арыҫландың хәлен белергә ашыҡҡан.
«Бөтәһе лә миңә тоғро!» – тип уйлаған ғорур арыҫлан. Тик төлкө генә бер ҡайҙа ла күренмәгәс, бер аҙ кәйефе төшкән.
«Төлкө ҡайҙа?» – тип һарыҡтарға ыжғырған арыҫлан. Һарыҡтар ҡурҡышып: «Ғәли йәнәптәре! Төлкөнөң һеҙҙә эше юҡ. Ул һеҙҙең турала уйламай ҙа, шуға ла бында юҡ!» – тигәндәр.
«Күренеү менән минең эргәгә килеп етһен!» – тип фарман биргән арыҫлан.
Ғәйбәтселәр был фарманды тиҙ арала төлкөгә еткергәндәр.
Төлкө арыҫлан янына ашыҡҡан. Ул күренеү менән һарыҡтарҙың береһе:
«Бына, ғәли йәнәптәре! Оҙаҡ ел ҡыуып йөрөгәндән һуң, ниһайәт, килеп етте ҡупшыҡай!» – тигән.
Бик ҡаты асыуланып, арыҫлан төлкөнән ни сәбәптән тотҡарланыуын һораған. «Ғәли йәнәптәре! Һеҙҙең хәлегеҙҙе ишеткәс тә, мин иң яҡшы дарыу эҙләп йүгерҙем!» – тигән хәйләкәр төлкө. «Таптыңмы һуң?» – тигән арыҫлан һағайып. «Эйе, таптым! Һеҙҙең сирегеҙҙән дауа һарыҡтың аяғында икәнен белдем. Тик уны һеҙ үҙегеҙ табып алырға тейеш!» – тигән төлкө мут йылмайып.
Быны ишетеү менән арыҫлан үҙенең осло тырнаҡтары менән һарыҡтың аяғындағы тиреһен һыҙырған. Ә был ваҡытта төлкө һиҙҙермәй генә ваҡиға урынан ҡасҡан, шым ғына юл ситендә һарыҡты көткән.
Ҡанға батҡан аяғын көскә һөйрәп, сатанлап килгән һарыҡ күренеү менән төлкө көлөп: «Эй, һин, ҡыҙыл ойоҡ! Батша эргәһендә ултырғанда, тәүҙә нимә әйтереңде уйла!» – тигән.
Бер ҡасан да башҡа кеше тураһында насар фекер йөрөтмә. Бер көн һинең дә уның хәлендә ҡалыуың мөмкин. Әйтер һүҙеңде уйлап һөйлә. Үҙеңде хаҡ тип уйлаһаң да, һүҙең үҙеңә лә, башҡаға ла зыян килтерерлек булмаһын. Һәр кем Аллаһ бәндәһе. Бәндәгә ҡарата ҡылған яҡшы ғәмәлеңдең сауабы ла, насарының язаһы да үлсәүҙә булыр.
