Аллаһу Тәғәләнең Ҡөҙрәте менән килгән бәхет
Йырлаған һайын гел генә хискә бирелеп, йә булмаһа, үткәндәр иҫкә төшөп, һағыштарға күмелеп китеп йырлайым. Ошо мәлдә ауыр саҡтар иҫкә төшөп, күҙҙәремә йәштәр тулып, йөрәгем һыҡтап ала.
Балаларымдың береһен етәкләп, икенсеһен күтәреп, яңғыҙ аҡҡош кеүек ике яр ситендә тороп ҡалған ваҡыттар, нисек кенә балаларымды аяҡҡа баҫтырып йәшәрмен инде, тип йоҡоһоҙ үткәргән төндәр Аллаһу Тәғәләнең биргән һынауҙары булғандыр, күрәһең. Күтәрә алмаҫлыҡ ауырлыҡ татырға, бала ҡайғыһын да күтәрергә тура килде. Аяғымдан йығылыр сиккә еткән саҡтарҙа ла, йәшәр өсөн шундай көс-ғәйрәт биргәнгә Раббыма рәхмәтлемен! Күҙ йәшемде күрһәтеп иламаным, кемгәлер берәүгә үпкәләмәнем, эш менән, йыр менән баҫтым күңелемде. Бер генә бөртөк, күҙ ҡараһы кеүек күргән балам хаҡына йәшәнем, бирешмәнем, һынманым, бөгөлмәнем, берәүгә лә баш эймәнем, Аллаһтың Биргәненә мең шөкөр.
Был донъяла матур, тыныс йәшәр өсөн күп көрәшергә тура килде. Ҡыйырһытыуҙар, кәмһетеп көлөүҙәр, нахаҡ, бысраҡ һүҙҙәр – былар барыһы ла йөрәк аша үтһә лә, күңелемдә кемгәлер берәүгә асыу һаҡламаным, үс тотманым. Киреһенсә, яҡты йөҙ менән кисерергә, оноторға тырыштым. Кешегә, ауыҙымдан ҡара ҡан килгәндә лә, белгертергә, күрһәтергә тырышманым, үҙемдең һайлап алған яҙмышыма күндем. Бик ауыр булған саҡтарҙа ла Аллаһу Тәғәләмә ышандым һәм Уның мине ярлыҡауын, кисереүен һораным. Әсәйем мәрхүмәнең: «Түҙ, балам, түҙһәң, килер һиңә лә берәй ваҡыт яҡты, матур көндәр. Кеше хурлауға хур булмаҫһың, Аллаһу Тәғәлә хурламаһын», — тигән һүҙҙәрен һәр ваҡыт күңелем түрендә һаҡланым.
Яңғыҙ ҡалған саҡтарҙа ла Аллаһҡа һыйындым, доғалар ятланым, шуның менән күңелемә еңеллек таптым.
Аллаһтың Ҡөҙрәте киң, мине ҡурсаланы, аҙашырға ирек бирмәне, күҙ нурындай ғына бер бөртөк бәпкәм менән икебеҙҙе
үҙ ҡанаты аҫтына алды. Йә Раббым, мәңге ризамын, мең-мең рәхмәтлемен, юлыбыҙҙа шундай бәхет ҡошо ебәреп осраштырғаныңа!
Әсе яҙмыш һурпаһы эскәндән
һуң да бәхетле иткәнеңә күҙҙәр тейә күрмәһен, әлхәмдүлилләһ! Бер михнәттең бер еңеллеге лә булыр, тигән әйтем дә бар бит. Аллаһу Сөбхәнәһү үә Тәғәлә сабырлыны яратып, ярлыҡар, — ти торғайны боронғолар. Яҙмышыңды яулау өсөн түҙемлек, насар ғәҙәттәрҙән ары тороу, тормошто яратыу, үҙеңдән башҡа кешене әүлиә тип күреү, юҡ-бар һүҙгә асыу тотмау, ауыр һүҙҙе кисерә белеү, нахаҡ һүҙҙәрҙән йыраҡ булыу, Аллаһты зекер итеү беҙгә ныҡ кәрәк, үлемде лә оноторға тейеш түгелбеҙ. Тормошобоҙға риза булып, юғына сабыр ҡылып, барына шөкөр итеп йәшәргә яҙһын! Ауыр ҡайғылы саҡтарҙа бер-беребеҙгә ярҙам ҡулы һуҙып, татыу йәшәйек. Илебеҙгә тыныслыҡ килһен! Һәр иртәбеҙҙе, һәр эшебеҙҙе бисмилланан башлаһаҡ, һаулығыбыҙ ныҡ, ғүмеребеҙ оҙон, эшебеҙ уң булыр, бәхетебеҙ ташып торор. Ғүмер тигәнең күҙ асып йомған арала үтә лә китә икән! Барына ҡәнәғәт булып, донъяның ҡәҙерен белеп, матур итеп йәшәргә яҙһын һәммәбеҙгә лә! Илаһи әмин.
