Шайтан яҙмалары
Һинең унда ни эшең бар?
Һа-һа-һа!
Һа-һа-һа!
Һа-һа-һа!
Мин тәүҙә рәхәтләнеп көлөп алайым әле, шунан һуң һеҙгә бер ҡыҙыҡ һөйләрмен.
Һа-һа-һа!
Мин бәләкәй балаларҙы, үҫмерҙәрҙе һәм йәштәрҙе генә төп башына ултыртмайым бит ул, өлкән кешеләрҙе лә алйотландырам. Кешеләр, мин һеҙҙең берегеҙҙе лә тыныслыҡта ҡалдырмайым.
Һа-һа-һа! Һа-һа-һа!
Бөгөн һеҙгә Фәрхәт исемле кешегә бәйле тарихты һөйләйем. Ул әфәндегә илле йәш. Кистән эштән ҡайтып барғанда, йорто эргәһенә яҡынлауға ул тыҡрыҡ уртаһында бер ташты күреп ҡалды. Уны юлдан ситкә алып ҡуйырға булды, тик мин уға был эште эшләргә ҡамасауланым. Мин уға: «Һинең унда ни эшең бар? Ул ташты һин ташлағанһыңмы ни? Бында һинең ни ҡыҫылышың? Был ҡаланың хужаһы юҡмы ла, урам һепереүсеһе юҡмы? Юҡ-барға көсөңдө әрәм итмә», – тип әйттем.
Фәрхәт минең һүҙҙәремә ҡолаҡ һалды, һа-һа-һа, һәм өйөнә инеп китте.
Ике сәғәтләп ваҡыт үткәс, Фәрхәттең улы, башын тишеп, ҡайтып инде. Уны күргәс, Фәрхәттең ҡобараһы осто:
– Фарзат! Ни булды, балам? Башыңды ҡайҙа тиштең?
– Мин велосипедта китеп бара инем, ҡапыл ергә тәкмәсләнем.
– Нисек инде улай?
– Мин ташҡа барып мендем һәм башым менән ергә ҡоланым.
– Ҡайҙа булды инде был хәл?
– Беҙҙең тыҡрыҡта.
Фәрхәт ике услап башын тотоп ултырҙы: «Эй Раббым! Мин бит тыҡрыҡта ул ташты күргәйнем, тик уны ситкә алып ҡуйманым. Минең унда ни эшем, бар, тип уйланым. Бына әгәр ҙә ташты алған булһам... Ҡәһәр һуҡҡыры, шайтан!»
Әфәнде! Ә ниңә шул тиклем мине ҡәһәрләйһең? Мин ғәйеплеме ни бында? Һиңә мине тыңламаҫҡа ла мөмкин ине бит. Мин һине ирекһеҙләмәнем.
Һа-һа-һа!
Һа-һа-һа!
Кешеләр, ниңә шулай һеҙҙе алйотландырыуы шундай еңел ул?!
Һа-һа-һа!
