Ауыл-ҡалаға кергәндә
«Аллаһүммә раббәс-сәмәәүәәтис-сәбғи үә мәә аҙләлнә үә раббәл-әрадыынәс-сәбғи үә мәә әҡләлнә үә раббәш-шәйәәтыыни үә мәә адләлнә үә раббәр-рийәәхи үә мәә ҙәрайн. Әсьәлүкә хайра һәәҙиһил-ҡарйәти үә хайра аһлиһәә, үә хайра мәә фииһәә, әғүүҙү бикә мин шәрриһәә, үә шәрри әһлиһәә, үә шәрри мәә фииһәә».
Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ, ете ҡат күк менән улар ҡаплап торған нәмәләрҙең Эйәһе, ете ҡат ер менән улар күтәреп торған нәмәләрҙең Эйәһе, шулай уҡ шайтандар менән улар аҙаштырғандарҙың һәм елдәр менән елдәр осорған нәмәләрҙең Эйәһе! Мин Һинән ошо ауылдың (ҡаланың) яҡшылығын һәм унда торғандарҙың яҡшылығын, йәнә ундағы нәмәләрҙең яҡшылығын һорайым. Шулай уҡ ошо ауылдың (ҡаланың) яманлығы менән унда торғандарҙың яманлығынан һәм ундағы нәмәләрҙең яманлығынан Үҙеңә һыйынамын!» (әл-Хәким, Ибне Сөнни)
