Истихара (ярҙам һорау) намаҙының доғаһы
Жәбир ибне Абдулланың былай тип әйткәне риүәйәт ителә: «Аллаһ Илсеһе ﷺ беҙгә, Ҡөрьән сүрәләрен өйрәткәндәй, барлыҡ эштәрҙә Аллаһу Тәғәләнән ярҙам һорауҙы ла өйрәтә ине һәм былай тип әйтә торғайны: «Әгәр һеҙҙән берәйһе ниндәйҙер бер эште эшләмәк булһа, ике рәҡәғәт нәфел намаҙын уҡыһын да былай тиһен: «Аллааһүммә иннии әстәхиирукә биғилмикә үә әстәҡдирукә биҡудратик, үә әсьәлүкә мин фадликәл-ғәҙыиим, фә иннәкә тәҡдиру үә ләә әҡдир, үә тәғләмү үә ләә әғләмү үә әнтә ғәлләәмүл-ғуйүүб. Аллаһүммә ин күнтә тәғләмү әннә һәәҙәл-әмра (ошо ерҙә нимә эшләргә йыйынғаныңды әйтергә мөмкин) хайрун лии фии диинии үә мәғәәшии үә ғәәҡибәти әмрии, фәҡдүрһү лии үә йәссирһү лии, ҫүммә бәәрик лии фииһ; үә ин күнтә тәғләмү әннә һәәҙәл-әмра (бында ла шулай уҡ нимә эшләргә йыйынғаныңды әйтеп китергә мөмкин) шәррун лии фии диинии, үә мәғәәшии үә ғәәҡибәти әмрии, фәсрифһү ғәннии үәсрифнии ғәнһү үәҡдүр лийәл-хайра хәйҫү кәәнә ҫүммәр-дынии биһ».
Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ! Миңә ғилемең менән йәнә ҡөҙрәтең менән ярҙам биреүеңде һорайым, йәнә миңә оло фазиләт күрһәтеүеңде һорайым, сөнки Һин – Ҡөҙрәтлеһең, ә минең көс-ҡөҙрәтем юҡ, Һин (барлыҡ нәмәне) беләһең, ә мин белмәйем, һәм Һин – йәшерен нәмәне тулыһынса Белеүсеһең. Эй Аллаһ! Әгәр Һин был эште минең динемә, тереклегемә, һәм эштәремдең ахырына ( йәғни Әхирәт тормошомдағы хәлемә) хәйерле тип белһәң, уны миңә насип итә күр һәм, уны миңә еңел итеп, һуңынан уны минең өсөн бәрәкәтле ит! Әгәр ҙә Һин был эште минең динемә, тереклегемә, эштәремдең ахырына зыянлы тип белһәң, уны минән алыҫлата күр һәм мине лә унан йыраҡ ҡыл! Ҡайһы ерҙә булһа ла, минең өсөн яҡшылыҡты насип ит тә мине шул яҡшылыҡ менән риза итә күр». (әл-Бохари)
Аллаһтың Үҙенән генә ярҙам һораған, аҙаҡ мөьмин ҡәрҙәштәре менән кәңәш ҡороп, үҙ эштәрендә һаҡ булған кеше үкенмәҫ, сөнки Аллаһу Тәғәлә былай тигән: «Берәй ғәмәл хаҡында улар (мөьминдәр) менән кәңәш ит. Ә инде берәй ҡарарға килһәң, Аллаһҡа тәүәккәл ит» («Ғимран ғаиләһе» сүрәһе, 159-сы аят).
