Сәфәрҙән ҡайтҡанда

Сәфәрҙән ҡайтҡанда, ҡалҡыулыҡтарға күтәрелгән һайын, өс ҡабат: «Аллаһу әкбәр», – тип әйткәндән һуң, артабанғы һүҙҙәрҙе әйтеү мөстәхәб һанала:

«Ләә иләәһә илләл-лааһу үәхдәһүү ләә шәриикә ләһ, ләһүл-мүлкү үә ләһүл-хәмдү үә һү үә ғәләә күлли шәйьин ҡадиир! Әәйибүүнә, тәәьибүүнә, ғәәбидүүнә, лираббинәә хәәмидүүн! Садаҡал-лааһү үәғдәһ, үә нәсара ғәбдәһү, үә һәзәмәл-әхзәәбә үәхдәһ».

Мәғәнәһе: «Аллаһтан башҡа ғибәҙәткә лайыҡлы илаһ юҡ. Ул – Бер, һәм Уның тиңдәше юҡ. Бөтөн хакимлыҡ – Уныҡы, һәм барлыҡ маҡтауға Ул ғына лайыҡ. Шулай уҡ Уның көс-ҡөҙрәте барлыҡ нәмәгә тулыһынса етә. Беҙ, Раббыбыҙға тәүбә итеп, ғибәҙәт ҡылып һәм Уға маҡтау әйтеп ҡайтып киләбеҙ! Аллаһ вәғәҙәһендә торҙо һәм, Үҙенең ҡолона ярҙам итеп, Ул Үҙе тайфтарҙы еңде (был ерҙә 627 йылда Хандак алышы ваҡытында Мәҙинәне ҡоршауға алған тайфтар күҙ уңында тотола)» (Әл-Бохари һәм Мөслим тарафынан килтерелгән хәҙис).