ДОҒАЛЫ ЙОРТ

Кейем кейгәндә

«Әл-хәмдү лил-ләәһил-ләҙии кәсәәнии һәәҙәҫ-ҫәүбә үә разәҡанииһи мин ғайри хәүлин миннии үә ләә ҡуүүәһ».

Мәғәнәһе: «Мин үҙем көс менән ҡеүәткә эйә булмаһам да (йәғни, ошо кейемде үҙем таба алырлыҡ көс менән ҡеүәткә эйә булмаһам да), миңә ошо кейемде кейҙергән һәм шуның менән мине ризыҡландыр-ған Аллаһҡа маҡтау булһын!» (Әбү Дауыт, әт-Тирмизи, Ибне Мәджә).

Яңы кейем кейгәндә

«Аллааһүммә ләкәл-хәмд! Әнтә кәсәүтәнииһ, әсьәлүкә мин хайриһии үә хайри мәә суниғә ләһ, үә әғүүҙү бикә мин шәрриһии үә шәрри мәә суниғә ләһ».

Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ! Һиңә маҡтау булһын! Һин миңә ошо кейемде кейҙерҙең. Мин Һинән уның игелеген йәнә, ул нимә өсөн эшләнгән булһа, шуның игелеген һорайым, һәм уның яманлығынан йәнә, ул нимә өсөн эшләнгән булһа, шуның яманлығынан Үҙеңә һыйынамын!» (Әбү Дауыт, әт-Тирмизи).

Яңы кейем кейгән кешегә әйтелә

«Түблии үә йүхлифүл-лааһү тәғәәләә».

Мәғәнәһе: «Һин уны туҙҙырғаныңда, Аллаһу Тәғәлә һиңә башҡаһын бирһен» (Әбү Дауыт).

«Илбәс жәдиидәә, үә ғиш хәмиидәә, үә мүт шәһиидәә».

Мәғәнәһе: «Кейгәнең – яңы, ғүмерең – маҡтаулы, үлемең шәһитлек булһын!» (Ибне Мәджә).

Кейем сискәндә

«Бисмил-ләәһ».

Мәғәнәһе: «Аллаһ исеме менән!» (әт-Тирмизи).