ДОҒАЛЫ ЙОРТ

Ауыҙ асҡанда уҡыла торған доға

«Аллаһүммә ләкә сумтү үә бикә әмәнтү үә ғәләйкә тәүәккәлтү үә ғәлә ризҡиҡә әфтартү фәғ-фирли – Йә Ғаффәру, мә ҡаддәмтү үә мә әххартү».

Мәғәнәһе:

«Эй, Раббым! Һинең Ризалығың өсөн генә ураҙа тоттом. Һиңә генә иман килтерҙем. Эштәремде тик Үҙеңә генә тәүәккәлләйем. Һин биргән ризыҡ менән ауыҙ астым. Эй, гонаһтарҙы ярлыҡап ҡына тороусы Аллаһ, үткәндә эшләгән гонаһтарымды ла, эшләү ихтималы булһа, киләсәктәгеләрен дә ғәфү ит!»

Ауыҙ астырған кеше өсөн уҡыла торған доға

«Әфтара ғиндәкүмүс-сааьимүүн, үә әкәлә тағәәмәкүмүл-әбраар, үә салләт ғәләйкүмүл-мәләәьикәһ».

Мәғәнәһе: «Һеҙҙә ураҙа тотҡан-дар ауыҙ асһын, тәғәмдәрегеҙҙе изге бәндәләр ашаһын һәм фәрештәләр һеҙгә салауат әйтеп торһон!» (Әбү Дауыт, Ибне Мәджә)

Сәхәр ашағандан һуң

Ҡояш ҡалҡырҙан ике сәғәт алда, сәхәр ашын ашағандан һуң, фарыз ураҙаны тотоу өсөн ошондай ниәт ҡылына:

«Нәүүәйтү ән әсумә саумә шәһри рамәданә минәл-фәжри иләл-мәғриби халисәл-лилләһи тәғәлә. Аллаһу әкбәр», йәғни: «Аллаһу Тәғәлә Ризалығы өсөн таң атҡандан башлап ҡояш байығанға тиклем ихласлыҡ менән ураҙа тоторға ниәтләнем. Аллаһ – Бөйөк».

Ураҙа тотҡан кешене (һеҙҙе) берәү әрләргә керешһә, ни әйтергә?

«Иннии сааьим, иннии сааьим».

Мәғәнәһе: «Мин ураҙаламын! Мин ураҙаламын!» (Әл-Бохари, Мөслим)