Өфө
1
Алтын түҙәме ни ботаҡтарҙа?!
Ергә түгелә,
Һибелә...
Ҡала көҙө...
Өфөм йомарт бөгөн!
Бер ни түгел алтын йүкәләргә,
Уңға-һулға һибә тәңкәләрҙе.
Алтын төшә
Фонтан кәсәһенә,
Кешеләрҙең кеҫәһенә,
Һарайҙарҙың алдарына,
Балаларҙың арбаһына,
Өфөм ҡояш байрамында!
Алтын түҙәме ни ботаҡтарҙа,
Халҡым күңелеләй ихлас донъя,
Бер ни түгел байлыҡ йомарттарға.
2
Төнгө күпер аша ингәнемдә
Тарта-тарта шәмдәр тиҫбеһен,
Иләүенең үренә үрмәләгән
Бер ҡырмыҫҡа ғына төҫлөмөн.
Бер ҡалҡыуҙы ашып, икенсегә
Ана етәм, бына етәм, тип,
Гел ашҡындым, Өфөм,
Әллә һинең,
Сихри көсөң бармы икән, тим.
Мине,эйе,
«Әйҙүк! Әйҙүк!» – тиеп,
Шар асылған юҡ та ҡапҡалар,
Бар шулай ҙа яҡлап иң ҡуйырлыҡ
Рухташтарым –
Нахаҡ ҡаҡһалар.
Сөй ҡағырлыҡ йәндәш-күңелдәш бар!
«Һин – беҙҙеке, – тиҙәр, – шәп һин, шәп!»
Шул аҙмы ни?
Нисек ебәрмәҫһең
Бәйге аты ише кешенләп?!
3
Урамдарҙың йәшел толомдарын
Күп тараным инде,
Күп үрҙем.
Түрҙәрендә булдым мул туйҙарҙың,
Этә-төртә, булды, көн күрҙем.
Көнөм ҡалды.
Ҡай саҡ күңелем ҡалды,
Талды йәнем ғишҡи халәттән.
Мин дәбаһа, йортом ҡәлғәһе, тип,
Баш ҡаламды ҙурлап йөрөткән.
Ил саҡырһа,
Сығып майҙан тотҡан,
Ил хәстәре менән көн иткән.
Ил йомошо, тиеп сәфәр киткән,
Кире ҡайтып йәнә ереккән.
Ҡәлғәң ҡолғаһына аттар бәйләп,
Таштарында ҡылыс ҡайрарға ла,
«Эй Уралым» тиеп йырларға ла
Күнеккәнбеҙ шул беҙ электән.
Ныҡ электән.
Булғаныбыҙ саҡтан
Бер осҡоно Тәңре утының,
...Төнгө күпер аша ҡайтҡанымда
Һиңә, Өфөм, доға уҡыным.
