Хакимдарҙың золомлоғонан ҡурҡҡан кеше әйтә торған доға
«Аллааһүммә раббәс-сәмәәүәәтис-сәбғи үә раббәл-ғәршил-ғәҙыиим, күн лии жәәран мин (ошо ерҙә кемдән ҡурҡһа, шуның исемен атау кәрәк) үә әхзәәбиһии мин халәәьиҡик, ән йәфрута ғәләййә әхәдүн минһүм әү йәтғаа, ғәззә жәәрукә үә жәллә ҫәнәәьүк, үә ләә иләәһә илләә әнт».
Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ, ете күктең Раббыһы, оло Ғәрештең Раббыһы! Миңә фәлән улы фәләндән йәнә мәхлүктәрең араһынан уның ярҙамсыларынан Үҙең яҡлаусы бул! Уларҙың һис ҡайһыһы миңә йәбер күрһәтеп, ҡыҫым яһай алмай торғандай итеп (яҡлаусы бул). Һинең ҡурғауың (ҡурсалауың) көслө. Йәнә Һинең маҡтауың оло һәм һинән башҡа ғибәҙәткә лайыҡлы илаһ юҡ!» (әл-Бохари)
«Аллааһү әкбәр, Аллааһү әғәззү мин хальҡиһии жәмиғәә, Аллааһү әғәззү миммәә әхаафү үә әхҙәр, әғүүҙү бил-ләәһил-ләҙии ләә иләәһә илләә һүүәл-мүмсикис-сәмәәүәәтис-сәбғи ән йәҡағнә ғәләл-әрдый илләә биьиҙниһ, мин шәрри ғәбдикә (ҡурҡҡан әҙәмдең исемен атау) үә жүнүүдиһии үә әтбәәғиһии үә әшйәәғиһии минәл-жинни үәл-инс. Аллааһүммә күн лии жәәран мин шәрриһим, жәллә ҫәнәәьүкә үә ғәззә жәәруҡ, үә тәбәәракәсмүкә үә ләә иләәһә ғайруҡ» (3 ҡат).
Мәғәнәһе: «Аллаһ Бөйөк, Аллаһ Үҙенең мәхлүктәренең барыһынан да ғиззәтле. Аллаһ минең хәүефләнеп һаҡланған нәмәләремдән дә ғиззәтле. Үҙенән башҡа ғибәҙәткә лайыҡлы илаһ булмаған, ете күкте Үҙенең Рөхсәтенән тыш ергә ҡолап китеүҙән тотоп торған Аллаһҡа фәлән кешенең яманлығынан, уның ендәр менән әҙәмдәрҙән торған ғәскәренән, ярҙамсыларынан йәнә тарафдарҙарынан (улар яҡлыларҙан) һыйынамын. Эй Аллаһ! Уларҙың яманлығынан миңә яҡлаусы бул. Һиңә оло маҡтау, һинең ҡурғауың көслө, Һинең исемең бәрәкәтле! Һинән башҡа ғибәҙәткә лайыҡлы илаһ юҡ!» (әл-Бохари)
