Аллаһтан ғәфү үтен!

Аллаһтан ғәфү үтен!

Бер ваҡыт имам Хәсән әл-Басриға үҙенең ярлылығына зарланып бер кеше килә. Уға имам: «Аллаһтан ғәфү үтен!» – тип әйтә.

Шунан түлһеҙлеккә зарланып икенсе кеше килә. Уға ла имам: «Аллаһтан ғәфү үтен!» – ти.

Артабан баҡсаһындағы ҡоролоҡҡа зарланып өсөнсө кеше имамға мөрәжәғәт итә. Һәм уға ла Хәсән әл-Басри: «Аллаһтан ғәфү үтен!» – тип әйтә.

Шунан имам эргәһендә быны күҙәтеп ултырғандарҙың береһе: «Һиңә кем генә килһә лә, һин уға Аллаһтан ғәфү үтенеүҙе кәңәш итәһең. Ни өсөн?» - тип һорай.

Быға Хәсән әл-Басри: «Мин Ҡөрьәнгә бер нәмә лә өҫтәмәнем» – ти һәм артабан киләһе аятты уҡый: «Раббығыҙҙан ярлыҡау һорағыҙ, сөнки Ул – Ғәфү итеүсе. Ул һеҙгә күктән мул ямғырҙар ебәрер, һеҙҙе мал һәм балалар менән ҡеүәтләндерер, һеҙҙең өсөн баҡсалар үҫтерер һәм һеҙҙең өсөн йылғалар булдырыр» («Нух» сүрәһе, 10-12 аяттар).

Шуға күрә ғалимдар фекеренсә, кем үҙ эштәрендә ҡыйынлыҡҡа тап булһа, истиғфар ҡылһын, Аллаһтан күп тапҡыр ғәфү үтенһен. Һәм бынан һуң, Аллаһтан күп һанлы рәхмәттәр яуыр.

 

Ләйсән Бәхтиева тәржемәһе

2026-06-01 (Зөлхизә, 1447 йыл.) №6.


Мейе һелкенеүҙе Ҡөрьән аяттары менән дауалау

Ҡөрьән аяттары – шифалы, бөтә ауырыуҙарҙан дауа. Аллаһтың һүҙе, Изге Китабы менән дауалау борондан билдәле. Мәҫәлән, башҡорт халҡы элек-электән шифалы аяттар менән өшкөргән, имләгән, бүҫер ҡыуған, быуын ултыртҡан һәм башҡа сирҙәрҙән дауалаған, хәлдәрен шәбәйткән. Мәҫәлән, Миәкә яҡтарында...


Шәм тотҡан һуҡыр

Ҡараңғы төндә ҡулына шәм, яурыны аша көршәк аҫҡан тома һуҡыр кеше юлдан килә. Уны бер кеше ҡыуып етә лә: – Һин һуҡырға көн ни, төн ни – барыбер бит, һинең күҙҙәреңдә бары тик ҡараңғылыҡ. Һинең шәм тотоп йөрөүеңдән ни фәтүә? – тип һораған. Һуҡыр кеше йылмайған да сабыр ғына...


Шайтан яҙмалары

Сөһәйел, ҡысҡыр!   Хафиз урамындағы матч, эй, көсөргәнешле булды ла инде бөгөн. Мин малайҙар араһында ыҙғыш тыуҙырҙым! Күҙ алдына килтерәһегеҙме: тик торғанда! Һа-һа-һа! Барыһы ла уйын уртаһында Сәджәдтең тупты көслө итеп тибеп ебәреүенән башланды. Ул туп Сөһәйелдең битенә килеп бәрелде....


Яулыҡ ябыныу − күркәм ғәҙәт

Беҙ бәләкәйҙән ишетеп үҫкән «Ағас күрке – япраҡ, кеше күрке − сепрәк» тигән мәҡәл кейемде нисек һайларға кәрәк икәнлеген өйрәтә. Кейем-һалым ҡиәфәтеңә килешле лә, уңайлы ла, өҫ-башыңды ҡапларға ла тейеш. Ә инде мосолман ҡатын-ҡыҙы матур кейенеп кенә ҡалмай, башын да ҡапларға тейеш икәнлеген һәр кем...


Бай васыяты

Байлыҡта, етеш тормошта йәшәгән ҡарт кеше үлем түшәгендә ята. Уңышлы үткән ғүмеренең серен сисер өсөн улын саҡырған: «Минең үлемем яҡын. Тормошомда һәр саҡ, ниндәй генә ваҡиға булмаһын, миңә ярҙам икән серемде әйтеп ҡалдыраһым килә: -        беренсенән,...