Бағаналағы тишектәр
Бер бик ҡыҙыу, сабырһыҙ үҫмер малай була. Бер ваҡыт атаһы уға бер тоҡ ҡаҙаҡ бирә һәм, асыуың килеп, ҡыҙа башлау менән, ошонан бер ҡаҙаҡ ал да ҡойма бағанаһына ҡағып ҡуй, тип әйтә.
Беренсе көндө бағанала тиҫтәнән ашыу ҡаҙаҡ ҡағыла. Икенсе аҙнала малай үҙенең асыуын тыя белергә өйрәнә башлай, һәм көндән-көн бағанаға ҡағылған ҡаҙаҡтарҙың һаны кәмей бара. Үҫмер егет үҙ-үҙеңде контролдә тотоу ҡаҙаҡ ҡағыуға ҡарағанда еңелерәк булыуын һиҙә.
Ниһайәт, берҙән-бер көн ул иртәнән кискә тиклем үҙен ҡулда тота һәм бер тапҡыр ҙа сиктән сыҡмай. Был турала ул атаһына әйтә. Хәҙер атаһы уға, асыуы килгәндә, тыйылып ҡалған һайын, теге ҡаҙаҡтарҙы берәмләп һурып алырға ҡуша.
Шулай көн артынан көн үтә, һәм берҙән-бер көн егет атаһына ҡойма бағанаһында бер ҡаҙаҡ та ҡалмауын әйтә. Шунда атаһы улының ҡулынан тотоп, бағана янына алып килә:
− Афарин улым, һин үҙ-үҙеңде еңә алдың, ләкин, күрәһеңме, бағанала күпме тишек ҡалды? Ул хәҙер бер ҡасан да элекке хәленә ҡайтмаясаҡ. Шуның кеүек, әгәр һин дә, асыулы килеш, кешегә насар һүҙ әйтәһең икән, уның күңелендә лә ошо бағаналағы тишек кеүек эҙ, йөй тороп ҡала. Һин унан күпме генә ғәфү үтенһәң дә, ул йөй барыбер ҡаласаҡ.
