Ике дуҫ
Бер ваҡыт улар бәхәсләшеп китә һәм... береһе икенсеһенең яңағына саба. Һуңғыһы, ауыртынһа ла, бер һүҙ ҙә өндәшмәйенсә, ҡомға яҙып ҡуя:
«Бөгөн минең иң яҡын дуҫым битемә сапты».
Улар артабан юлдарын дауам итә. Күпмелер барғас, йылғала һыу инеп алырға булалар. Шул саҡта, көслө ағымға эләгеп, әлеге рәнйетелгән егет бата башлай. Иптәше уны, үҙ ғүмерен ҡурҡыныс аҫтына ҡуйып, өйөрмәгә эләккән еренән алып сыға. Иҫенә килгәс, бата яҙған егет бер ташҡа соҡоп:
«Бөгөн мине иң яҡын дуҫым үлемдән ҡотҡарҙы», − тип яҙып ҡуя.
Уның битенә сапҡан һәм уны үлемдән ҡотҡарған дуҫы:
− Мин һине рәнйеткәс, һин быны ҡомға яҙып ҡуйғайның, ә ни өсөн хәҙер ташҡа яҙаһың? − тип һораған.
Дуҫы уға:
− Әгәр беҙҙе кемдер рәнйетә икән, беҙ уны ҡомға яҙырға тейешбеҙ − ел һәм ямғыр уларҙы юйһын өсөн. Ә кемдер һиңә яҡшылыҡ эшләй икән, уны беҙ ташҡа соҡоп яҙырға тейешбеҙ, яҡшылыҡты бер ниндәй ел дә, ямғыр ҙа юймаһын өсөн, − тигән.
