Фәһем
Өс бала тимер юл буйлап китеп барғанда ажғырып килгән ике поезд уртаһында ҡалған. Уларға ҡарап тороусылар бик хәүефләнеп: “Эй, балаҡайҙар, харап ҡына булдылар инде!” − тип өҙгөләнгәндәр. Әммә балаларҙың өсөһө лә тере ҡалған.
Балалар янында йөрөгән шайтандар үҙ–ара бәхәсләшә башлаған:
− Һин ниңә беренсе малайҙы поезд аҫтына ырғытманың ?
− Ул бит иртән намаҙ уҡып, доға ҡыла, шуға күрә уға бер нисек тә зыян эшләп булмай!
− Ә ниңә һин икенсеһен ырғытманың?
− Ул бит юлға сығыр алдынан, “Аятел Көрси”ҙҽ өс тапҡыр уҡый. Тейеп булмай уға!
− Ә өсөнсөһөн? Ул бит намаҙ үтәмәй, сүрәләр уҡымай!
− Шулайын шулай ҙа... Тик, өйҙән сығып киткәндә, уны әсәһе: “Һау - сәләмәт йөрөп ҡайт, балаҡайым, Аллаһу Тәғәлә һаҡлап ҡына йөрөтһөн үҙеңде!” − тип, доға уҡып оҙатып ҡалды. − Бар, тейеп ҡара һин уға! − тигән.
Был хикмәтле хикәйәттән бик ҙур фәһем алырға була.Беҙ ҙә балаларыбыҙға доғалар өйрәтәйек, һәр ваҡыт изге теләктәр теләп, Аллаһтан уларға иман-тәүфиҡ һорап, ҡайҙа китһәләр ҙә, имен-аман әйләнеп ҡайтыуҙарына аят-доғалар уҡып торайыҡ. Балаларыбыҙ доғалы һәм ата-әсә фатихаһында булһындар. Шул саҡта улар ҡурсаулы һәм имен-һау булыр. Ин шәә Аллаһ!
