Пәйғәмбәребеҙҙең ﷺ телмәре һәм уның йылмайыуы тураһында
Аллаһ Рәсүле ﷺ − кешеләрҙең иң яҡшыһы һәм иң аҡыллы телмәрлеһе. Уның телмәре муйынсаҡтың ҡиммәтле таштары кеүек, йәғни, ул һөйләмдәрҙе бер-береһенә өйөп һөйләмәгән, ә ике һөйләм араһында туҡтар булған. Ул көслө тауышлы һәм оҙаҡ ваҡыт өндәшмәҫ булған. Кәрәкмәгән әйберҙәр тураһында һөйләшмәгән. Хәҡиҡәттән башҡа бер нәмә лә әйтмәгән. Дәртләнеп һәм тырышып кешеләргә нәсихәт яһаған.
Ул кешеләр араһында иң йылмайыусаны булған. Тик уға Ҡөрьән аяттары еткерелә башлаһа йәки Ҡиәмәт көнө тураһында иҫләһә, ул йылмайыуҙан туҡтаған. Рәсүлебеҙ ﷺ ҡысҡырып көлмәгән. Ҡайһы ваҡытта ғына, көлгәндә, уның аҙау тештәре күренгән. Сәхәбәләр Пәйғәмбәребеҙҙең ﷺ йылмайыуын күреп, уға хөрмәт йөҙөнән һәм уға эйәреп, йылмайғандар. Сәхәбәләр көлгәндә, әгәр улар ярамаған нәмәгә ҡөлмәһә, Рәсүлебеҙ ﷺ уларҙы тыймаған.
Пәйғәмбәребеҙҙең ﷺ кейеме тураһында
йәки ҡамис (оҙон ирҙәр күлдәге), жүббә (киң еңле өҫ кейеме).
Уның кейемдәре күбеһенсә аҡ төҫтә булған. Бөтә кейемен дә шайтан ашығынан (шиколотка) өҫтәрәк итеп кейгән. Изар уларҙан да ҡыҫҡа булған. Рәсүлебеҙҙең ﷺ йома көнө өсөн айырым махсус кейеме булған. Баш кейемен ул сәллә аҫтынан йәки сәлләһеҙ кейгән.
Пәйғәмбәребеҙ ﷺ гел уң яҡтан кейенә башлаған һәм ошо доғаны уҡыған: «Әлхәмдүлилләһилләҙии кәсәнии мә увари биһи ғәүратии үә әтәджәммәлә биһи финнәс» (Мәғәнәһе: «Мине кейендергән һәм шул кейем менән ғәүрәтемде ҡапларға һәм кеше араһында күркәмләнергә мөмкинлек биргән Аллаһыма бар маҡтауҙар»).
Рәсүлебеҙ ﷺ сисенгәндә кейемен һул яҡтан сисә башлаған. Яңы кейем кейһә, иҫкеһен фәҡирҙәргә бирер булған.
Ул пальма сүстәре тултырылған ҡаты күн септәлә йоҡлаған. Септә ике терһәк оҙонлоғонда, бер терһәк һәм бер ҡарыш киңлегендә була.
Пәйғәмбәребеҙҙең ﷺ шулай уҡ абаяһы (плащ) булған. Быны уға нәфел намаҙҙарын үтәгән саҡта түшәгәндәр.
(Дауамы бар. Башы гәзиттең үткән һандарында)
Әбү –Бәкр әл-Аймаҡиҙың «Фазаилүл Хәбиб» китабынан
