Һәр нимәлә мәслихәт
Бер утрауҙа ауыл булған. Ир-егеттәр балыҡ тотҡан, ҡатын-ҡыҙҙар баҫыуҙа эшләгән. Өйҙәренә бәлә килгәнсе, шулай йәшәгәндәр, көн күргәндәр.
Бер көн ауылдың бөтә ир-егеттәре балыҡҡа киткән, корабль ваҡытында әйләнеп ҡайтмаған. Ҡайғыға батҡан ауыл халҡы балыҡсыларҙы һыуға батты тип уйлаған. Аҙна буйы доғала булып, Аллаһу Тәғәләнән ярҙам һорап ялбырған. Көтмәгәндә, ҡайғы өҫтөнә ҡайғы өҫтәлгән, ауылда янғын сығып бер нисә өй янып бөткән. Шул ваҡыт ауылдың иң өлкән кешеһе: «Аллаһу Тәғәләнең һәр эшендә беҙ белмәгән мәслихәт бар. Тынысланығыҙ», – тигән. Халыҡ уғата ярһып: «Балыҡсылар ҡайтманы, етмәһә янғын, ә ул мәслихәт һөйләй», –тигән.
Ә инде иртәгеһен балыҡсылар ҡайтып еткәс, шатлыҡтарының сиге булмаған. Көслө томан, ел-дауылда аҙашҡан корабль, янғын ваҡытындағы төтөнгә ҡарап ҡайтыр юлды тапҡан.
