Доға көсө

 Доға көсө

 Доға көсө

Бала саҡ... Миңә 10-11 йәштәр булғандыр. Йығылып ятып, әҙәби китаптар уҡыйбыҙ, атай-әсәй күпләп балалар өсөн сыҡҡан гәзит, журналдарға яҙылған. Өйҙәгеләр ҙә ихлас әҙәби китаптар уҡыуға. Ҡартәсәйем Рәхимә, яңыса хәреф танымаһа ла, мин уҡыған хикәйә, шиғырҙарҙы яратып тыңлай.

 

Йәйҙең матур бер көнө. Картуфлыҡ арты йәм-йәшел сирәм, Берләм генә юл үтә, һирәкләп, көтөүселәр һыбай үтеп китәләр.

Балаҫ түшәнек тә, шул йәшел сирәмдә мин Зәйнәб Биишеваның китабынан хикәйәләр уҡыйым, ҡартәсәйем ваҡ төйәк ямаштыра, минең уҡығанды ихлас тыңлай.

Нишләптер, уҡып ултыра торғас, ауыҙҙы ябып булмай иҫнәтеп алып китте, нишләргә белеп булмай, ҡурҡышып, йәһәтләп әйберҙәрҙе йыйнап ҡайтып киттек. Ҡартәсәйем бағымсы Мәрғүбә инәйгә алып китте, өлкән генә йәштә булһа ла, бик теремек инәй, тиҙ генә башымды һыйпап, нимәлер уҡый, өрә, уҡый, һыйпай торғас, күҙем асылып киткәндәй булдым. Бер бәләкәй ап- аҡ ҡына тоҙ ялатты, үҙе: "Мөжәүир тоҙо", – тип һөйләнә, исеме ят, ҡолаҡҡа ятышлы булғанғамы, был исем хәтергә ныҡ уйылып ҡалған. Аҙаҡ ҡына Баймаҡ хәҙрәтенең көслө имсе икәнен ишетә башланыҡ халыҡтан. Шулай итеп, Мәрғүбә инәйгә бер нисә барғандан һуң, арыулана башланым, һуңынан һауыҡтым, рәхмәт уҡыйым хәҙер ҙә изгҽ мәрхүм, мәрхүмәләр рухына.

Икенсе осраҡ. Килен булып төшкәс, иптәшем менән ҡалаға йыйындыҡ. Йәшәгән ауылыбыҙ таулы урында урынлашҡан. Оло юлға сыҡҡансы, тау үрен йәйәү сығыр кәрәк. Тау сығыуыбыҙ булды, мин телһеҙ ҡалдым, иптәшемә һүҙ ҡуша алмайым, мин өндәшәм, ул аңламай. Ҡурҡып илап ебәрҙем. Кире боролорға тура килде. Иремдең ҡартәсәһе ауылда билдәле генә бағымсы ине, йылан сағамы, күҙгә дегәнәк төшәме − уға киләләр, дини яҡтан бик көслө генә. Йүгереп килҽп етте өлкән бейемем. Ултыртып доғаларын уҡып, өшкөрөп, ике көндә һауыҡтырҙы, элекке хәлемә ҡайттым. Һуңынан табиптарға күрендем, тирләп сыҡҡанһығыҙ, ел һуҡҡандыр, тигәндән башҡа аңлатып диагноз ҡуя алманылар.

Инде үҙем, дингә килеп, намаҙға баҫҡас ҡына аңлайым доға көсөн.

Мең рәхмәтлемен ҡартәсәйемә, инәй-олатайҙарҙың илаһи ҡөҙрәтенә. Йәндәре Ожмах түрҙәрендә булһын мәрхүмдәремдең!

 

Клара Урызбаева, Баймаҡ ҡалаһы

2026-04-01 (Шәүүәл, 1447 йыл.) №4.


«Беҙ урман башҡорто булабыҙ...»

Быйыл башҡорт шағиры һәм мәғрифәтсеһе Ғәли Соҡоройҙоң тыуыуына 200 йыл. Баҫмабыҙҙың бөгөнгө ҡунағы − күренекле шәхестең ижадын, тормошон өйрәнгән билдәле ғалим, филология фәндәре докторы Миңлеғәли Нәҙерғолов.   – Миңлеғәли Хөсәйен улы, һеҙ бер сығышығыҙҙа Ғәли Соҡоройҙоң ижады менән студент...


Шайтан яҙмалары

Ай-ай-ай Бөгөн минең менән ныҡ насар бер хәл килеп тыуҙы. Ай-ай-ай. Мин илайым, сөнки миңә бик ҡыйын. Нисек иламайһың инде? Ай-ай-ай. Бер ай элек, Мәхсә менән Мәрзиәнең араһын боҙор өсөн, ниҙәр генә эшләмәнем. Ул саҡта ҡыҙҙар тасма тас килеп ирешкәйне, ә бөгөн ҡабат дуҫлашып киткәндәр. Әйҙәгеҙ,...


Ҡыҙым истерикаға бирелә

Үҫмер ҡыҙымдың әхирәттәре яңы телефондар, ҡиммәтле кейем-һалым, төрлө сәйәхәттәре менән маҡтанғанда, ул быны ауыр кисерә, көйә, ҡайһы саҡта илап та ала. Үҙе лә быға ояла, сөнки ундай әйберҙәрҙе ала алмауын аңлай. Шул уҡ ваҡытта ул туҡ, кейеме лә бар, барыһы ла өр-яңы, зауыҡлы. Әммә мин уны яңғыҙ...


Хакимдарҙың золомлоғонан ҡурҡҡан кеше әйтә торған доға

«Аллааһүммә раббәс-сәмәәүәәтис-сәбғи үә раббәл-ғәршил-ғәҙыиим, күн лии жәәран мин (ошо ерҙә кемдән ҡурҡһа, шуның исемен атау кәрәк) үә әхзәәбиһии мин халәәьиҡик, ән йәфрута ғәләййә әхәдүн минһүм әү йәтғаа, ғәззә жәәрукә үә жәллә ҫәнәәьүк, үә ләә иләәһә илләә әнт». Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ, ете күктең...


Рабиға әл-Ғәдәүиә тураһында ҡисса

Аҡыл үә нәфсе кимәле Хорасан шәһәрендә бер егет бар ине. Үҙе бик ғалим ине. Рабиға тигән ҡатындың көндәрҙән бер көн ире вафат булып, ҡатын тол ҡалды. Был ғалим егет үҙе өсөн Рабиғаның өйөнә яусы булып барҙы һәм әйтте: – Йә, Рабиға! Мин һиңә үҙем өсөн яусылыҡҡа килдем, һин мине ҡабул...