Тәкәбберлек – гонаһтарҙың башы
Төрлө хәлдәргә тарыйбыҙ. Осрашабыҙ, күрешәбеҙ, ғәпләшәбеҙ, уйынлы- ысынлы, уйлап та етеңкерәмәгән һүҙҙәр һөйләйбеҙ.
Оло ғына бер ағайҙың юбилей табынынан таралышабыҙ. Матур теләктәр, рәхмәт һүҙҙәре әйтелде. Ағайыбыҙҙың кәйефе күтәренке, артыҡ маҡтап та ташлағанбыҙҙыр инде, бик ҡәнәғәт. Еңгәнең генә күнеле төшөнкөрәк. Бындай хөрмәткә ағай лайыҡ түгел, тигәнерәк уйҙа. Ишетелер-ишетелмәҫ кенә, эшкә тигәндә юҡтар, тигәнерәк һүҙҙәр менән ҡунаҡтарын оҙата. Аптырап, еңгәгә ҡарайым. «Шулай итмәһәң, башҡа менә улар», – ти еңгәм.
Бына инде. Туғанын, уның ғаиләһен хөрмәт итеп, тәбрикләргә килгәндәргә мөнәсәбәт. Ниҙер өҙөлдө.
Яҡшыны күрә белергә лә кәрәк икән. Күңел өшөтөрлөк һүҙҙән ты-йылыу хәйерлерәк. Һүҙең көмөш булһа ла, өндәшмәүең – алтын.
Килгән ҡунаҡҡа ҡәҙер-хөрмәт күрһәтеү ҡаныбыҙға һеңгән. Пәйғәмбәребеҙ ҙә ﷺ хәҙисендә: «Минең өммәтемдән бер кеше килгән ҡунаҡты ихласлыҡ менән ҡаршы алһа, мөмкин булғанса, һый-хөрмәт күрһәтһә, Аллаһу Тәғәлә был кешегә рәхмәт ҡылып, Йәннәт ишектәрен асыр», – тип бушҡа әйтмәгән. Икенсе бер хәҙистә: «Ҡунаҡтарына те-йешле дәрәжәлә ҡунаҡсыллыҡ күрһәтмәгән кеше яҡшылыҡ көтмәһен!» – тиелә.
Еңгәм бик йәл булып китте. Берҙән, ҡәнәғәтһеҙлеген белдереп, иренең бәҫен төшөрҙө, икенсенән, килгән ҡунаҡтарының кәйефен ҡырҙы. Быларҙың барыһы артында бер генә һыҙат – тәкәбберлек ярылып ятҡанын, уның бик ҡурҡыныс рухи сир икәнен, күңелен ҡыймай ғына, нисек аңлатайым икән еңгәмә?!
