Йән дуҫтар

Күп ҡатлы йорттар янында балаларҙың шат тауыштары ишетелә. Бер яҡ ситтәрәк ике ҡыҙҙың, ниндәйҙер мөһим мәсьәләне хәл иткән кеүек, ҡыҙыу бәхәсләшкәне күренә.

– Был осраҡта һин дөрөҫ эшләмәнең, Сафия! – тине Әминә. – мин һинең менән һис тә килешмәйем!

– Ә мин үҙемде ғәйепле, тип иҫәпләмәйем, – тине икенсеһе. Бер-береһен еңә алмайынса, ҡыҙҙар өйҙәренә ҡайтып киттеләр. Ҡыҙҙың кәйефе юҡлығын күреп, әсәһе Сафиянан һорай һалды:

– Ни булды, Сафия, бер ҙә кәйефең юҡ? Сафия Әминә менән булған хәлде әсәһенә һөйләп бирҙе. Баҡһаң, әхирәте Әминәне оҡшамаған ҡылығы өсөн тәнҡитләгән икән, ә ул ҡабул итмәгән. Әсәһе ҡыҙын тыңлаған да уға һорау биргән.

– Уйлап ҡара әле, ҡыҙым, һин был осраҡта дөрөҫ эшләнеңме икән?

Әминә бер аҙ уйға ҡалды : әхирәте менән булған бәхәсте тағы бер тапҡыр күҙ алдынан үткәрҙе. – Ысынлап та, ул саҡта мин үҙемде хаҡлымындыр, тип уйлаһам да, хәҙер аңланым хатамды, – тип ғәйепле ҡиәфәт менән әсәһенең янына килде.

– Үҙ хатаңды таный белеү – матур сифат. Тимәк, дуҫың һиңә ғәҙем баһа биреп, яҡшы яҡҡа яҡҡа үҙгәртергә теләй икән, ул ысын дуҫ, – тине әсәһе. Сафия шатланып китте. Әсәһенең фәһемле һүҙҙәренән барыһын да аңланы. – Рәхмәт, әсәкәйем! Тимәк, Әминә минең иң яҡын дуҫым, Унан барып ғәфү үтенергә кәрәк, – тине лә Әминәләргә ашыҡты. Әминә биҡ аҡыллы ҡыҙ шул: әхирәтен шунда уҡ ғәфү итте. Ошо минуттан алып Сафия менән Әминә айырылмаҫ дуҫтар булып ҡалдылар. Сафия аҡыллы әхирәтенең кәңәштәренә һәр саҡ ҡолаҡ һалды. Үҙенең шундай дуҫы булыуына эстән генә һөйөндө.

РӘЙСӘ ЯҠУПОВА ТӘРЖЕМӘҺЕ