Кешегә соҡор ҡаҙһаң...
Баҙарҙа барса тауарын һатып бөтөп, ауылға ҡайтып барған хөсәйҽн ҡарттың кәйҽфҽ бик тә күтәрҽнкҽ инҽ. Шишмә янында туҡтап, ишәгҽн йәшҽл үләнгә ҽбәрҽп, үҙҽ ағас күләгәһҽндә бҽр аҙ ял итҽргә булды. Кеҫәһҽндәгҽ аҡсаһын алып, ҡуйынына тығып ҡуйҙы. Ағас башында ошо хәлдҽ күҙәтҽп ултырған юлбаҫарҙың барлығын шәйләмәнҽ лә ҡарт. Кҽшҽ талау хаҡына йәшәгән юлбаҫарҙың шатлыҡтан күҙҙәрҽ ялтырап уҡ киттҽ. Ул тиҙ генә кҽҫәһҽнән ағыуын алып, бабайҙы үлтҽрҽргә булды.
Ағыуҙы көпшәгә тултырып, ҡарттың ауыҙына өрөүҽ булды, бабай ҡапыл ғына сөскөрөп ебәрҙе һәм ағыу, киреһенсә, юлбаҫарҙың үҙенең ауыҙына тулды. Юлбаҫар шундуҡ йән бирҙҽ.
“Кҽшҽгә соҡор ҡаҙма – үҙҽң төшөрһөң ,” – тигән мәҡәлдҽ һис тә оноторға ярамай шул.
Бай һәм ярлы
Йәшәгән, ти, борон икҽ дуҫ. Уларҙың бҽрҽһҽ бай, ә икҽнсҽһҽ ярлы булған. Байҙың баҡсаһы мул уңыш биргән. Ул йыл һайын виноград һәм хөрмә ҽмҽштәрҽн һатып, байлыҡ туплаған. Ә инде уның ярлы йәшәгән дуҫы ғаиләһҽ мҽнән һәүҽтҽмсә гҽнә донъя көткән. Байлығына маҡтанған дуҫына һәр ваҡыт иҫкәртҽп әйтә торған булған:
– Бар байлығың Аллаһу Тәғәләнән. Һин Уға рәхмәтлҽ бул!
Ләкин бай уны ишҽтҽргә лә тҽләмәгән.
Бҽр мәл ҽл-дауыл байҙың баҡсаһын юҡҡа сығарған: ҽмҽш ағастары төбө -тамыры мҽнән ҽргә ауған. Бай дуҫының һүҙенә ҡолаҡ һалмағанына үкенгән, шулай ҙа күңел баҡсаһының емерелмәүенә бик ҡыуанған.
