Маҙаһыҙлыҡ менән вайым баҫҡанда
«Аллааһүммә иннии ғәбдүк, ибнү ғәбдик, ибнү әмәтик, нәәсыйәтии бийәдик, мәәдыйн фиййә хүкмүк, ғәдлүн фиййә ҡадааьүк, әсьәлүкә бикүлли исмин һүүә ләк, сәммәйтә биһии нәфсәк, әү әнзәлтәһүү фии китәәбик, әү ғәлләмтәһүү әхәдән мин халҡиҡ, әү истәьҫәртә биһии фии ғилмил-ғайби ғиндәк, ән тәжғәләл-ҡурьәәнә рабииғә ҡальбии үә нүүра садрии үә жәләәьә хүзнии үә ҙәһәәбә һәммии».
Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ! Дөрөҫлөктә, мин – Һинең ҡолоң, Һинең ҡолоң менән көңөңдөң (ҡатын-ҡыҙ ҡолоңдоң) улымын. Минең тәҡдирем Һинең ҡулыңда. Һинең ҡарарың минең өсөн мотлаҡ, һәм миңә сығарған хөкөмөң ғәҙел. Һинең барлыҡ исемдәрең менән, Үҙеңде атаған йәки Китабыңда төшөргән, йәки мәхлүктәреңдең берәйһенә (фәрештәләр һәм пәйғәмбәрҙәр күҙ уңында тотола) өйрәткән, йәки Үҙеңдән башҡаларҙан йәшергән барлыҡ исемдәрең менән Үҙеңә ялбарамын: Ҡөрьәнде йөрәгемдең яҙы, кәүҙәмдең нуры һәм маҙаһыҙлығым менән вайымымды китеүсе итә күр!» (Әхмәт бине Мөхәммәт бине Хәнбәл)
«Аллааһүммә иннии әғүүҙү бикә минәл-һәмми үәл-хәзән, үәл-ғәжзи үәл-кәсәл, үәл-бүхли үәл-жүбн, үә даләғид-дәйни үә ғаләбәтир-рижәәл».
Мәғәнәһе: «Эй Аллаһ! Дөрөҫлөктә, мин Һиңә вайым-ҡайғынан, хәлһеҙлек менән ялҡаулыҡтан, һаранлыҡ менән ҡурҡаҡлыҡтан, бурыс ауырлығынан һәм әҙәмдәрҙең йәберләүенән һыйынамын». (әл-Бохари)
