Табрики Муфтии Ҷумҳурии Доғистон

Бо дуруди Ҷаҳонофарин ба Шумо бародару хоҳарони азиз! Шуморо бо фарорасии моҳи шарифи Рамазон самимона табрик мегӯям. Ин давраи пурбаракати андеша, талошу хоксорӣ, замони корҳои нек, поксозӣ, раҳм ва атоҳои бузурги Офаридгор аст.

Моҳи Рамазон раҳмати Парвардигор аст, зеро дар ин моҳ Каломи Худо-Қуръон ҳадяи бебаҳо, ҳамчун раҳнамои беҳамто, ки ба некӣ даъват мекунад, аз ҳаром эмин медорад, ба муъминон нозил шудааст.

Бояд шукронаи Худованди Мутаъолро ба ҷо оварем, ки ба ин моҳи муборак моро расонид. Бояд сиголиш кард аз Парвардигори оламиён барои бо фоидаи бузург дар охират гузаронидани ин моҳи муборак.

Маҳз ҳамин моҳи муборакро Офаридгор ба мо фарз кардааст, ки рӯзаи бигирем. Шахсоне, ки дар моҳи Рамазон рӯза мегиранд, амр шудааст, ки аз ҳар чизи бад ва ношойиста, туҳмат, дурӯғ, ғайбат, баҳсу мунозира, андешаи бад парҳез кунем ва танҳо ба некӣ талош оварем. Аз ин рӯ, Рамазон на танҳо моҳи поксозии ҷисми инсон, балки поксозии нафси мо низ аз иллатҳои зотӣ мебошад.

Бо атрофиёнатон мубоҳиса накунед, зеро сухане метавонад бештар дардноктар кунад ва шумо бояд дар назди Худо барои он чизе, ки гуфта шудааст, ҷавоб диҳед. Бо умеди мағфирати гуноҳо некӣ кунед ва бо амали неки худ атрофиёнро ба некӣ ва беҳбудии ахлоқ даъват кунед. Дар бораи онҳое, ки шумо метавонед ёрмандӣ кунед, фаромӯш насозед, зеро ин вазифаи мо дар назди Худованд аст. То ҳадди имкон садақаи эҳтиёҷмандонро зиёда кунед.

Паёомбар Муҳаммад ﷺ фармудаанд, ки: «Дар ҳақиқат, дар биҳишт дарвозаҳои махсусе ҳаст, ки онҳоро «ар-Райён» мегӯянд. Касоне, ки рӯза доштанд рӯзи қиёмат, ба он ҷо дохил мешаванд ва ҳеҷ каси дигар ба онҳо дохил намешавад. Мепурсанд, ки рӯзадорон куҷоянд ва онҳо дохил мешаванд. Вақте ки охирини онҳо дохил шавад, дарвозаҳо маҳкам гашта, каси дигар дохил намешавад». (Бухорӣ, Муслим).

Фазилатҳои моҳи рӯза бисёр аст, аз ин рӯ саъю кӯшиши мо дар он бояд мувофиқ бошад.

Имрӯз тамоми инсоният давраи озмойишҳои бузургро аз cap гузаронда истодааст.

Дар Қуръон (маънои тафсир) ба мо хотиррасон мекунад: «Ва ба дурустӣ, ки пас аз машаққат осонист» (сураи «Иншироҳ», ояти 5-6).

Аз Офаридгор дар ин замони душвор талаб мекунам, ки дилҳои моро мустаҳкам кунад ва беҳтарин сабр ато намояд. Инчунин аз Аллоҳ ﷻ хоҳиш мекунам, ки ҳамаи моро аз дарду бало ва мусибатҳо нигаҳ дорад.

Худованд ба мо мадад кунад, ки моҳи Рамазонро дар беҳтарин ибодат гузаронем. Бигзор ин моҳи муборак, ки муҷассамаи некиву шафқат ва меҳру муҳаббат аст, ба покии руҳонӣ, оромии қалбҳо ва афзун намудани аъмоли нек бахшад.

Худованди мутаъол ба мо кумак кунад, ки рӯзҳои рӯзадориро дар хидмати хоса ба Ӯ гузаронем ва амалҳои хайру дуо боиси эҳёи руҳию ҷисмонии Ватани мо гардад. Омин".