Фазлу аҷри рӯзаи моҳи Муҳаррам ва рӯзи Ошӯро
Рӯзаи ихтиёрӣ (нафл) дар ин моҳ аз ҷумлаи аъмоли солеҳе мебошад, ки савоби фаровон дорад. Расулуллоҳ ﷺ дар ҳадисе мефармояд: «Беҳтарин рӯза пас аз рӯзаи Рамазон, рӯзаи моҳи Муҳаррам – моҳи ҳароми Аллоҳ аст» (Муслим).
Ин ҳадиси шариф нишон медиҳад, ки рӯза гирифтан дар моҳи Муҳаррам чӣ қадар наҷотбахш ва пурсавоб аст. Аммо бояд донем, ки Расулуллоҳ ﷺ ҳеҷ гоҳ тамоми ин моҳро рӯза намегирифт, балки таъкид бар рӯзаи рӯзҳои муайян кардааст.
Моҳи Муҳаррам дорои рукни бузургест – рӯзи «Ошӯро», ки даҳуми ин моҳ аст. Рӯзи Ошӯро ҳамчун рӯзе, ки Худованд Мусо ва банӣ Исроилро аз ситами Фиръавн наҷот дод, маъруф аст. Вақте Расулуллоҳ ﷺ ба Мадина ҳиҷрат кард, яҳудиёнро дид, ки рӯзи Ошӯро рӯза мегиранд. Пайғамбар ﷺ сабабро пурсид. Гуфтанд: «Ин рӯзест, ки Аллоҳ Мусо ва банӣ Исроилро аз душман раҳонид ва Мусо дар ин рӯз рӯза гирифт». Пас Расулуллоҳ ﷺ фармуд: «Мо ба Мусо аз шумо сазовортар ва наздиктарем». Он гоҳ худаш рӯза гирифт ва ба дигарон низ амр кард, ки рӯза гиранд (Бухорӣ).
Аммо паёмбар ﷺ танҳо рӯзи даҳумро рӯза гирифтанро бас накард, балки фармуд, ки рӯзи нӯҳум ва даҳум ё даҳум ва ёздаҳумро бо ҳам рӯза бигиред, то ки аз яҳудиён фарқ кунед. Ибни Аббос ривоят мекунад, ки Расулуллоҳ ﷺ фармуд: «Агар то соли оянда зинда мондам, албатта, рӯзи нӯҳум (яъне, ҳамроҳи даҳум) рӯза мегирам» (Муслим). Аз ин рӯ, мустаҳаб аст, ки мӯъминон дар рӯзи Ошӯро ҳамроҳ бо рӯзи пешин ё пасин рӯза бигиранд.
Дар бораи аҷри рӯзаи рӯзи Ошӯро низ ҳадиси бузург ворид шудааст. Расулуллоҳ ﷺ фармудаанд: «Рӯзаи рӯзи Ошӯро гуноҳони як соли пеш аз онро нест мекунад» (Муслим).
Ин фазлу карам фақат барои уммати Муҳаммад ﷺ аст. Албатта, ин маҳви гуноҳони хурд аст, зеро гуноҳони бузург ба тавбаи насуҳ ва ҳуқуқи бандагон эҳтиёҷ дорад.
Рӯза дар моҳи Муҳаррам, бахусус рӯзи Ошӯро, тарбияи маънавии инсонро баланд мебардорад. Ин рӯза сабаби наздикӣ ба Аллоҳ, шиносой бо ранҷу азоби гузаштагон, қадрдонии неъмати озодӣ ва имони ҳақиқӣ мегардад. Тавре ки Мусо ва пайравонаш аз зулми Фиръавн наҷот ёфтанд, мӯъмин низ бо рӯза доштани ин рӯз аз оташи дӯзах ва васвасаи шайтон наҷот меёбад.
Ғайр аз рӯзи Ошӯро, рӯза гирифтан дар дигар рӯзҳои моҳи Муҳаррам, махсусан рӯзи нуҳум (Тасӯъо) ва ёздаҳум низ савоб дорад. Ҳар рӯзае, ки мӯъмин ба нияти хушнудии Худо бигирад, барояш савоби ҷазил навишта мешавад. Агар касе натавонад ҳамаи рӯзҳоро рӯза бигирад, ҳадди ақал рӯзи Ошӯро ва як рӯзи дигар (9-10 ё 10-11) рӯза бигирад, то ки суннати Паёмбар ﷺ эҳё гардад.
Диққати муҳим: рӯза дар моҳи Муҳаррам, ба монанди дигар моҳҳои ҳаром, вожиб нест, балки мустаҳаб (ихтиёрӣ) мебошад. Пас касе, ки онро бигирад, ба савоби бузург ноил мешавад ва касе, ки нагирад, гуноҳе бар дӯши ӯ нест. Ислом дини осонӣ аст ва ҳар кас бояд ба андозаи тавоноияш амал кунад.
Хулоса, моҳи Муҳаррам фасли баҳори рӯзаҳои ихтиёрӣ аст, ки бо он банда аз гуноҳони худ пок мешавад ва ба дараҷоти олӣ мерасад. Рӯзаи рӯзи Ошӯро, ҳамчун туҳфаи илоҳӣ, қобилияти нест кардани гуноҳони як соларо дорад. Пас, эй мӯъминини азиз, то фурсат аз даст нарафтааст, ин рӯзҳои пурфайзро ғанимат шумор ва бо рӯза гирифтан савоби азими Худовандро касб кун. Биёед, ки суннати ҳабиби Худо Муҳаммад Мустафо ﷺ зинда кунем ва моҳи Муҳаррамро бо рӯза ва тоату ибодат ҷон бахшем. Аллоҳ таоло ҳамаи моро аз пайравони ҳақиқии суннат гардонад ва рӯзаҳои моро ба даргоҳи пурфайзаш бипазирад. Омин!
