Шеър

Маърифати Аллоҳ Таъоло

Маърифат ҳосил кун, эй ҷонӣ падар,

То биёбӣ аз Худои худ хабар.

Ҳакр кӣ ориф шуд Худои хешро,

Дар фано бинад бақои хешро.

Ҳар кӣ ӯ ориф набошад, зинда нест,

Қурбӣ Ҳақро лоиқи арзанда нест.

Ҳар кӣ ӯро маърифат ҳосил нашуд,

Ҳеҷ бо мақсуди худ восил нашуд.

Нафси худро чун бишносӣ, дило,

Ҳақ Таъолоро бидонӣ бо ато.

Ориф он бошад, ки бошад ҳақшинос,

Ҳар кӣ ориф нест, гардад носипос.

Ҳаст орифро ба дил меҳру вафо,

Кори ориф ҷумла бошад босафо.

Ҳар кӣ ӯро маърифат бахшад Худой,

Ғайри Ҳақро дар дили ӯ нест ҷой.

Назди ориф нест дунёро хатар,

Балки бар худ несташ ҳаргиз назар.

Маърифат фонӣ шудан дар вай бувад,

Ҳар кӣ фонӣ нест, ориф кай бувад.

Ориф аз дунё уқбо фориғ аст,

З-он чи бошад ғайри мавло фориғ аст.

Ҳимматӣ ориф бақои Ҳақ бувад,

З-он кӣ дар Ҳақ фонии мутлақ бувад.

Эътимодеро нашояд

Кас наёбад ҳеҷ чиз аз чор чиз,

Ёд гир аз носеҳ, эй соҳибтамиз.

Нест аввал дӯстӣ андар мулук,

Ин сухан бовар кунад аҳли сулук.

Сифлаеро бо мурувват нангарӣ,

Ҳеҷ бадхӯе наёбад меҳтарӣ.

Ҳар кӣ бо моли касон дорад ҳасад,

Бӯи раҳмат бар димоғаш кай расад.

Он кӣ каззоб аст, мегӯяд дурӯғ,

Нест ӯро дар вафодорӣ фурӯғ.

Чор чизе ки хорӣ оварад

 Чор чизат бар диҳад аз чор чиз,

Нашнавад ин нуқта ҷуз аҳли тамиз.

Ҳар кӣ з-ӯ содир шавад ин чор кор,

Бинад ӯ чорӣ дигар беихтиёр.

Чун суол овард, гардад хор мард,

Монд танҳо ҳар кӣ истихфоф кард.

Ҳар кӣ дар поёнӣ коре нангарад,

Оқибат рӯзе пушаймонӣ хӯрад.

Ҳар кӣ накнад эҳтиёти корҳо,

Бар дилаш охир нишинад борҳо.

Умрро бикоҳонад

Умри мардумро бикоҳад панҷ чиз,

Ёдгираш, чун шунидӣ, эй азиз.

Шуд яке з-он панҷ дар пирӣ ниёз,

Пас ғарибӣ в-он гаҳе ранҷи дароз.

Ҳар кӣ ӯ бар мурда андозад назар,

Умри ӯ бешак, бикоҳад, эй писар.

Панҷ омад тарсу ваҳм аз душманон,

Умрро инҳо ҳаме дорад зиён.

Ҳар кӣ ӯ аз душманон тарсон бувад,

Кори ӯ ҳар лаҳза дигарсон бувад.

Аз Худо тарсу матарс аз душманон,

К-аз ҳама дорад Худоят дар амон.