Дуруд бар шумо хонандагони азизи мо!
Покизагии даромад ва ҳифзи ҷомеа дар замони муосир
Имрӯз, ки бисёре аз бародарону хоҳарони мо дар кишварҳои хориҷӣ, аз ҷумла Русия, ба тиҷорат ва кор машғуланд, лозим аст, ки ҳисоби солонаи молии худро ба роҳ монанд ва Закоти моли худро адо кунанд. Закот моро аз бухл ва ҳирс дур месозад ва муҳаббати камбизоатонро ба дилҳо меандозад.
Қонуни кишвар ва одоби муҳоҷир:
Аммо дар канори адои забот, масъалаи дигари муҳим - риояи қонуни кишварест, ки дар он зиндагӣ мекунем. Паёмбари мо Муҳаммад ﷺ ба мо таълим дод, ки «мусалмон касест, ки мардум аз дасту забони вай дар амон бошанд». Ин ҳадис ба мо мефаҳмонад, ки мо бояд намунаи беҳтарини рафтор дар ҷомеа бошем.
Дар шароити кунунӣ, ки тасвири манфии муҳоҷирон дар баъзе расонаҳо тарвиҷ мешавад, вазифаи мост, ки одоби беҳтаринро дар ҳама ҷо зоҳир кунем:
- Покӣ ва тозагӣ - либоси покиза ва намуди зоҳирии хуб.
- Ахлоқи нек - бо хандонрӯй ва нармӯй сухан гуфтан.
- Эҳтиром ба қонун - риояи қоидаҳои нақлиёт, ҳуҷҷатгузорӣ ва андозсупорӣ.
- Ёрӣ ба ҳамсоя - новобаста аз миллату дини вай.
Хулоса:
Биёед Закоти моли худро адо кунем ва дар кишваре, ки зиндагӣ мекунем, намунаи беҳтарини инсондӯстӣ ва ахлоқ гардем. Зеро ислом дини раҳмат аст ва мо фиристодагони ин раҳмат ба сӯи мардум ҳастем. Хонандагони азиз! Дар саҳифаи панҷум дар бораи Закоти мол сухан кардем, ки барои мо донистани тариқи дурусти пардохти Закот хело муҳим аст.
