Къызым магъа дарс берген кюй
Къызым магъа дарс берген кюй
Яшлар тилейген затлар бизге гьар заман онча да агьамиятлы тюгюл деп гёрюне. Амма бир гюн къызым магъа берген дарс бек ажайып тамаша тийди ва бу масъалагъа къаравумну бютюнлей алышдырды. Шо саялы, болгъан ишни гьакъында охувчулагъа да билдирмеге сюйдюм, балики, сиз де яшавда ёлугъагъан бир-бир гьаллагъа башгъа гёзден къарарсыз.
Кёбюсю уллулар санайгъан кюйде, эсли адамлар ва оланы ишлери агьамиятлы ва инг башлап шолагъа къулакъ асылмагъа герек. Гиччи яшлар ва оланы тарыкъ-гереги буса, алгъасавлу ишлерден тюгюл, сонг къаралса да ярай деп гьисап этиле. Шо гьакъда интернетде кюлкюлю деп саналагъан (гьакъыкъатда буса, онда иржайма чакъы да зат ёкъ) бир ролик бар. Шонда гиччипав анасыны артындан юрюп, оьзюне какао бермекни тилей, ол буса, ишлерин кюте туруп, чола тапмай: «Токъта», – деп яшыны тилевюн даим артгъа тебере. Натижада, анасы яшгъа какао тёгюп бергенде, ол: «Гьали тарыкъ тюгюл», – деп къоя...
Тюзюн айтса, гьали болгъанча, мен де шо кюйде ойлаша эдим: сайки, яш токътаса да ярай, неге десе, мен бек агьамиятлы иш булан доланаман ва ону тилевюн сонг этсе бир зат да болмас. Шо саялы авлетлериме, магъа ишлеп битмекни къоймагъа ва сонг сюйгенин айтсын деп тилей эдим. Лап шолай шо гюн де болду. Къызым уянып гёзлерин ачгъандокъ, мен оланы гьажатларын кютмек учун чабывулда эдим: бириси ашамагъа тилей, башгъасы ичмеге сюе, уьчюнчюсю эртенги «борчларын» битдирип, уьстюн жувундурмагъа чакъыра.
Яшланы ишлери битгендей гёрюнгенде мен олтуруп, бираз ишлемеге сюйдюм. Шо мюгьлетде уллу къызым гелип (огъар гьали дёрт йыл битген), янгы тилевю булан ашамагъа сюегенин билдире ва «узун макарон» бер деп талап эте. Мен огъар: «Биз чи гьали ашап турдукъ, къой бираз ишлейим, сонг сен айтагъанны да этермен», – деп къызыма англатып, тилемеге къарадым. Шо сёзлерден сонг, озокъда, магъа ишлемеге бажарылмады ва ашуьйде тепсини гьазирлейгенде къызым магъа: «Ана, сен гьаран юрюйген къарт ажай болгъанда ва оьзюнге узун макарон тилегенде, мен де сагъа: «Бираз ишлемеге къой, сонг тилегенингни берермен», – деп айтарман», – дегенни алдым башыма. Къызым бу сёзлени айтагъанда иржаймай, кюлемей бек къатдырып айтды, гьатта мен шо гьалны гёз алдыма гелтирдим.
Гертисин айтса, уллу болгъанда оьзюме шолай жавап бергенни сюймес эдим. Шо мюгьлетде бу гьалгъа мен ягъадан къарадым ва бир-бир затлар артгъа салынмай, шоссагьат этилмеге герекге тюшюндюм. Неге десе, шолар дюр – агьамиятлы затлар ва яш гьакъылда оьзюне бакъгъан янашывну оьсдюре, тарбиягъа таъсир эте. Озокъда, мен мунда ана бары да ишин ташлап, оьзюню тарыгъына къол силлеп, шоссагьат баласы айтгъанны этмек учун чапмагъа герек деп айтмайман.
Бу масъалада гьакъылгъа къыйышагъан янашыв гьажатлы: ону да, муну да арасында тийишли бару болмагъа тарыкъ. Шолайлыкъгъа яшны уьйретмеге, огъар англатмагъа тарыкъбыз. Амма яшлар булангъы къатнавда не зат гертиден де агьамиятлы экенни биз, уллулар, билмеге ва шону къыйматлы кюйде сакъламагъа герекбиз. Мени сынавум сизин учун пайдалы болур деп умут этемен ва, мени йимик, сиз де гёрмекли натижа чыгъармагъа болурсуз.
РАЯ АКАВОВА
