Ишибизге... гьашыкъ болабыз
Ишибизге... гьашыкъ болабыз
Ишин оьзлер сайлап ва сююп чалышагъанлар бугюнгю лакъырыбызны англамас. Амма, гьюрметли тиштайпалар, кёплеригиз загьматыгъыз булан рази тюгюл ва ишигизге сюймей, янгыз алапа учун барасыз деп айтма ярай. Шолай къатынгишилер ишине кютюлме герек борчгъа йимик янаша.
Яшав шолай ва бу гьал кимге де яман таъсир эте: яшавдан гёнгю чыгъыв, къарсалав, гьалы битив, битмейген ва таймайгъан арыгъанлыкъ, гьалеклик. Бу бары да авурлукъ бир мюгьлетде ювукъ адамны башына къопмагъа бола, ону булан эришивлюкге гелтирмеге бола яда адамны ичинден ашап туражакъ. Тувулунгъан бу гьалдан нечик чыкъмагъа бола дагъы?
Биринчи ёл – ишден таймакъ. Амма шолай этмеге бажарылмай къалма да бола. Экинчи ёл – айлана якъгъа къаравну алышдырмакъ, тувулунгъан гьалгъа башгъа гёзден къарамакъ. Къатынгиши ишлейген ишин сюймек учун не этмеге тарыкъ (эригишилер булангъы гьал башгъа)?
«Гёнгюм арив» деген мердеш.
Оюбузда, кагъыз язып яда электрон къайдада леззетибизни алагъан ишлени сиягьын этебиз. Масала, лимон булан гёк чай ичмеге сюебиз. Ишге чыкъгъанча алдын гьар гезик кёп сюеген шо чайдан ичебиз. Шолайлыкъ булан барагъан ерибиз леззет алгъанлыкъ булан байлана. Бола туруп бу яхшылыкъны ишибизде де узатмагъа къаст этебиз.
Бажарывлугъубузну артдырыв.
Касбу даражабызны артдырыв, ишибизни бек билеген болмакъ – кепибизни гётереген, леззет алыв булан байлавлу ишлерден. Инсан оьз-оьзюне оьр къыймат береген бола, арты булан гелимге де къошула. Даража артмакъны сюеген гиши охумакъ, билмек учун заман тапмай къоймас.
Бир этегенде бир къуллукъ битдирив.
Ишге адам излейгенде «бир этегенде хыйлы къуллукъну кютмеге болагъанлыкъ тарыкъ» деген билдиривлер бола. Тек шону булан бирче «кёп къуллукъ этегенлеге» янаша «алапа да бир къадар артыкъ болажагъын» гьисапгъа алмай къоя. Ондан къайры, кёп къуллукъ этмеге бажарагъан адам бек арыжагъы, тез къарт болажагъы, ишден ялкъажагъы ва ишинде артда да масъалалар тувдурма боларны гьакъында ойлашмай. Шо саялы загьмат къуллукъланы барын да бирче тюгюл, агьамиятлыгъына гёре арты-артындан кютмеге тарыкъ.
Оьз-оьзюн савгъатлав.
Загьмат гюн битгенде биз этип болмагъанны тюгюл, этип-етишип болгъанны, уьстюнлюклерибизни белгилейбиз. Янгыз белгилеп де къоймайбыз, оьз-оьзюбюзню макътайбыз, о-бу яхшылыкълар булан оьзюбюзню сююндюребиз. Шолай этсек гёнгюбюз ачылажакъ. Гёнгю ачылмакъ – ишлейген ерде оьзюнгню арив гьис этмеге болушлукъ эте.
Маъна тапмакъ.
Ишлейген ишибизни маънасын табабыз излеп. Гьар не иш де агьамиятлы – бизин учун да, жамият учун да. Шону агьамиятлыгъы инсангъа йимик, сав жамиятгъа да таъсир этмеге бола (яшайгъан ерибизни, уьлкебизни гьалын къолайлашдырмакъ булан). Инсан жамиятгъа тарыкълы экенин англагъанда, ону гёнгю гётериле, сонг буса – оьзюне ва ишине бакъгъан якъда янашыву яхшы якъгъа багъып алышына.
Онгайлыкълар болдурув.
Ишлейген ерибизни сюймек учун, загьмат булан байлавлу ерни безендирмеге яхшы болур. Ишлейген ерибизде стол бар буса, шону гюллер, гёзге арив гёрюнеген о-бу булан безендирмеге яражакъ.
Оьзюбюзню гьайын этив.
Биз иш учун тюгюл, иш бизин учун экенни эсде сакълайыкъ. Ишибиздеги бир къйынлыкъгъа да къарамайлы, этмесе ярамай деп алгъасата буса да, оьзюбюзню гьайын этегенлик инг алдын болмагъа герек. Бизге юхлап тоймагъа, тоюп ва заманында аш яшамагъа, гьавада гезмеге тарыкълы ишлер. Иш бош заманыбызны бийлемеге герек тюгюл. Шолай тутмагъа болсакъ, гёнгюбюз ачылгъан гьалда туражакъ.
