Балыкъчыны ва балыкъны ёмагъы
А.С.Пушкин
(Давамы. Башы алдагъы номерде)
Сёз къайтарып болмай къартым, Гёк денгизге ёллай къартым. Денгиз – къара-къыямат: Алатолпан оькюре. Ачувлангъан толкъунлар Къара гёбюк тюкюре… Алтын балыкъны атын Айтып сес бере къартым. Юзюп гелип алтын балыкъ, Аста къанатларын яза: «Не герек, дей, айт, тамаза?» Къартым тобукъларындан тура: «Рагьмунг болсун, бийкем – балыкъ. Чыдамлыгъым, ягьым битди, Къатын гьатдан озуп гетди, Сени алдынгда бир гюнагьсыз Мени де биябур этди… Пача къатын болма сюймей. Сувтюпдеги дюньяларда Дерияланы еси болуп, Океанда яшайман, – дей. Алтын башлы къалалары Инжи-маржандан толсун, дей. Оьзюне де къуллукъ этме Къаравашы – сен болсун, дей». Къанатларын кюйлемей, Балыкъ бугюн сёйлемей… Гёммек денгизин эллеп, Теренге тюшюп гете, «Шарп», – деп къуйругъун силлеп. Къарай, гёзлей, къартым къата, Жавап алмай уьйге къайта. Къараса: шо балчыкъ уью, Шо бир гьалы, шо бир кюю. Йыртыкъ яйыв да яйып, Посагъада чонкъайып, Къатын да бар ёрулгъан. Алдында шо эсги чара, Дёрт еринден ярылгъан.
