Бусурманлар бир-бирин сюймеге герек!
Бусурманлар бир-бирин сюймеге герек!
Бир гюн Айшат школадан бек пашман кюйде къайта. Анасы шолайлыкъны гёрюп, не болгъанны гьакъында къызына шоссагьат сорашмагъа алгъасамай, тек ахшам, дарсларын этип битгенде: «Айшат, балам, сагъа бугюн школада не болду?», – деп сорай. Айшат да йылама аз къалып: «Эсингдеми сен магъа алгъан карандашлар? Бугюн танапусгъа чыкъгъанда оланы мени портфелимден урлады», – деп болгъан ишни ачыкъ эте.
Къызы айтгъангъа тынглап битип, анасы: «Айшат, Аллагь ﷻ сагъа шо карандашлардан яхшыны берер. Ондан къайры, герти дюньяда тас этгенни орнунда дагъы да кёп болажакъ, неге тюгюл бары да зат янгыз бир Аллагьны ﷻ пурманы булан бола, шо саялы кепингни бузма», – деп маслагьат эте.
– Балам, мен сагъа болгъан бир ишни гьакъында хабарлайым, сен буса, яхшы кюйде тынгла, – деп анасы Айшатгъа билегенин айта.
– Алда сен охуйгъан школада Расул ва Агьмат дейген эки яш охуй эди, – деп хабар башлана.
– Агьмат бизин хоншубуз эди, тек сонг ол агьлюсю булан башгъа шагьаргъа гёчдю. Огъар яманлыкъ этгенде, ол буса, оьзюн бек илиякълы ва яхшы якъдан гёрсетмеге болду. Тынгла, болгъан шо ишни айтайым сагъа. Расул школадагъы лап яман яшланы бириси эди, ол къайда болса да, къавгъа, питне, ябушув башлана эди. Бу яш даим гиччилени хатирин къалдырып, оланы ашын ала ва гьатта токъалай болгъан. Демек, айлана якъдагъылар барысы да ону гёрюп ярамайгъан ва нече де сюймей болгъан. Сав школа ондан тартынагъаны аз йимик, Расул охув якъдан да бек артда къалгъан: янгыз экилер ала, гьар гюн гечигип геле ва муаллимлеге тынгламай, къарыв къайтара болгъан.
Агьмат ону булан бир класгъа юрюй, билимли ва лап яхшы къыйматлар алып, къаст къылып охуй болгъан. Йылны ахырында сав класны алдында муаллими Агьматгъа яхшы охугъаны саялы медаль тагъа. Уланъяш шогъар бек сююне ва оьктем бола, муаллимине де баракалла билдире. Расул буса, шогъар ачувлана, гюллей, намарт кюйде Агьматны савгъатын тартып алмагъа токъташа. Агьмат школадан уьюне къайтып гелегенде, Расул ёл уьстде ону къаравуллай. Етишип гелгенде буса, алдына чыгъып: «Медалынгны магъа бер!» – деп талап эте. Агьмат да къыйналып алгъан савгъатын бермеге сюймей хырт деп тура. Шо заман Расул ону уьстюне атылып, гюч этип, токъалап медальны оьзюне ала. Болгъан бу ишден сонг бир-нече гюн гете, Расул буса школада гёрюнмей ва бары да охувчулар ону дагъы гёрмесбиз деп умут эте. Узакъ замангъа ёкъ болгъан саялы, огъар не болгъан экен деп янгыз Агьматны ичи буша. Авруп сама да къалмагъанмы экен деп ойлашып, ол ёлдашына Расулну барып гёрейик дей.
Амма ол яш: «Расулгъа агьамият эте турмайыкъ, школадан къувалап къоймасмы экен шо писни», – деп бармагъа сюймей, чорт гесип къоя. Шо заман Агьмат: «Буса, оьзюм баражакъман», – дегенде, ёлдашы ону янгыз къоймай, олар болгъан ишни билмеге сююп, Расулну янына бирче бара. Яшлар экиси де Расулну уьюне бара, эшигине къагъа ва ону анасы чыгъып булагъа иржая. Агьмат ва ону къурдашы: «Расул неге школагъа гелмей?» – деп сорагъанда, ону анасы пашман болуп, уланы авруй ва тёшекден турмагъа болмайгъан саялы уьйден чыкъмай деп билдире. Ол яшланы аврув ятагъан уьйге элте ва бирче охуйгъанлар уьстюне гелгенни гёрюп, Расул йылап йибере ва этген яманлыгъы саялы Агьматдан гечмекни тилей.
Агьмат огъар: «Аллагь ﷻ сагъа савлукъ берсин, бусурманлар бир-биринден гече, шолай деп Пайхаммар ﷺ уьйрете бизин», – деп исси сёзлер айта. Яшлар бирбирин къучакълай, яраша. Гьал булайына айлангъанда Расул гюч булан алгъан медалын Агьматгъа кёп сююп къайтармагъа къарай. Амма Агьмат: «Къой шону оьзюнге, шо бизин къурдашлыгъыбызны беклешдирсин», – деп чомартлыгъын гёрсете.
– Айшат, яшым, гёремисен, эрши ишден де нечик арив маслагьат болуп бола, – деп ана хабарындан натижа чыгъара.
– Бирев гьёкюнюп, товба этсе, башгъасы оьзден хасиятлыгъын гёрсетсе таман. Шо саялы, пашманлыкъны къой, балики, сени учун тас болгъан зат алай да нечик яхшылыкъгъа айланмагъа бола!
АЙША ТУХАЕВА
