Къурдашлыкъны гючю
Марат эртен яшлар бавуна бармагъа онгарыла ва оьзю булан кёп сюеген къурчагъын, къутгъарывчу-игитни, оьзюню батырын да алмагъа сюе.
– Яшлар бавуна оюнчагъынгны да аламысан? – деп огъар анасы сорай.
– Аламан, ана. Мен ону булан ойнамагъа ва къурдашларыма гёрсетме сюемен.
– Олай буса, яшлар бавундагъы бары да оюнчакълар сав къалажакъ, – деп ана иржая. – Юрю, геч болмайыкъ.
Ахшам Марат анасы булан яшлар бавундан уьюне къайта. Ону гёнгю бузулгъаны ачыкъдан гёрюне.
– Балам, сагъа не болгъан? – деп анасы яшына сорай.
– Ана, биз бугюн ойнай эдик. Артурну оюнчагъы сынды, ол да мени йимик ону уьюнден гелтирген эди. Артур шо саялы бек пашман болду. Ону гёнгюн гётермек учун, мен огъар оьзюмню батырымны бердим.
– Сен арив иш этдинг. Кюйге къарагъанда, Артур бек сююнгендир.
– Ол бек сююндю. Мен буса, оюнчагъымдан айрылгъаным саялы, бираз пашман болдум.
– Гёнгюнг бузулмасын, сен къурдашынга кёмек этдинг ва ону сююндюрдюнг. Ким-ким де сюеген оюнчагъын олай берип болмас эди. Оюнчакъ саялы пашман болуп турма, сен чи къурдашынгны гёнгюн алма болдунг.
Марат жанланып йибере ва анасыны сёзлери ону шат эте.
Артындагъы гюн Артур да, Марат да яшлар бавунда ёлугъа.
– Атам оюнчагъымны ярашдырды! – деп Артур сююнч хабар айта.
– Марат, ал оьзюнгю батырынгны. Сен ону бек сюегенигни билемен. Мен сагъа бир арив татли кампет де гелтирдим. Кёп савбол, сен герти къурдашсан!
– Артур, сен де савбол, – деп Марат разилигин билдире. Ол анасына къарап иржая.
Яшлар бир-бирини къолларын алып, чаба туруп оьзге яшлагъа къошулуп, оюнгъа гирише. Марат насипли. Ол англагъан кюйде, къурдашлыкъ – янгыз бирче ойнамакъ тюгюл, къыйынлы гьалда бир-биревге кёмек этмек де дюр.
