Аслуну гьакъында ойлар…
Пеленче адам башын къыркъмакъ, сакъалын юлюмек учун деллекханагъа (парикмахерская) геле. Деллекчи де, ол адам да хабарлай туруп, Яратгъаныбызгъа чыгъа.
Деллекчи: «Сен не айтсанг да, Аллагь ﷻ баргъа мен инанмайман», – дей.
– Неге? – деп, башын къыркъма гелген адам тамаша бола.
– Олай да англашыла чы. Айлана якъгъа къара, худай болгъан эди буса, мунчакъы авруйгъанлар, етим яшлар, пакъырлар болмас эди. Есибиз бар буса, мунчакъы азап ва къыйынлыкъ болмас эди. Худай шолай болма къоймас эди.
Башын къыркъдырагъан адам ойлаша къала, тек эришмес учун бир зат да айтмай. Деллекчи ишин битдиргенде, ол орамгъа чыгъа ва башы къыркъылмагъан, сакъалы юлюнмеген адамны гёре. Шо палхус адамны гёрюнюшю сав йыл таракъ тиймегендей, къайчы гёрмегендей. О заман башын къыркъдыргъан гиши янгыдан деллекханагъа къайтып:
– Мен сагъа деллекчилер ёкъ деп айтайым, – дей.
– Олай нечик бола? Мени гьисапгъа алмаймысан?!
– Ёкъ! – дей ол адам. – Олар ёкъ, дагъы ёгъесе, шо гиши йимик, сакъалы юлюнмеген, чачы оьсген адамлар орамларда юрюмес эди.
– Иш менде тюгюл чю, адамлар магъа гелмесе, мен не этейим?
– Тюппе-тюз айтасан! Адамлар Аллагьны ﷻ излемей, Есибизге гелмей, шо саялы мунчакъы азапны гёребиз.
Аллагьгъа ﷻ инанмакъ – гьар адамны юрегинде тувгъандокъ бар. Амма бирлер имансызлыкъда, башгъалар иман булан тарбиялана. Имансызлар гюнешни ярыгъын гёрмейген сокъурлар йимик яшай.
Есибиз Оьзюню гьакъында адам урлукъгъа билдире. Шону сезгенлер, гьакъ ёлну танглай ва талайлы бола.
Инанмакъ яда инанмай турмакъ – гьар кимни ишидир. Биревню де гючден инанагъан этмеге бажарылмас, тарыкъ да тюгюлдюр. Иман олай затлардан арек, неге десе гючден салгъан гёзню нюрю болмай.
Не гьалда бусакъ да юрекде иман сакъланмагъа тарыкъ, ондан айрылмакъ ёкъ: шону аяп, оьсдюрмеге ва къатты этмеге герекбиз. Шо заман иманны берекетин ва Есибизни разилигин къазанарбыз.
