Равғани зайтун
Равғани зайтун
Равғани зайтун имрӯзҳо аз ҷониби табибон ба ҷойи равғани офтобпарасту пахта ва растанӣ бештар тавсия дода мешавад. Миҷози он гарм ва хушк буда, ба саломатии инсон фоида дорад.
Хосиятҳои шифобахшии он: 65 грамм равғани зайтунро бо 300 грамм оби гарм ё оби ҷав биёшоманд, дарунро башиддат меронад, дарди узвҳои бадан ва радикулитро шифо мебахшад; агар инро бо шароб ва оби гарм биёшоманд, қулинҷро, ки дард ва варами рӯдаи ғафс аст ва дарди рӯдаҳоро дафъ мекунад, кирмҳои меъдаро хориҷ месозад, сангҳои гурда ва хичакро майда карда мерезонад, арақ меоварад, пешобро меронад; дардҳои буғумҳо, ирқуннасо, дарди сурин ва ғайраҳоро ба ибро меоварад. Агар равғани зайтун хӯрда қай кунанд, заҳрҳоро аз бадан дафъ месозад. Бо равғани зайтун нимгарм ҳуқна (клизма) кунанд, қулинҷи варамӣ ва гиреҳӣ, дарди миён, дарди буғумҳо ва ирқуннасоро шифо мебахшад. Агар инро бимоланд, дардҳоеро, ки сабабашон моддаҳои ҳунукмиҷоз ва аз хунукӣ бошанд, таскин медиҳад. Миқдори як бор хӯрдан аз равғани зайтун дар як рӯз то 35 грамм аст. Табибон бештар равғани кӯҳнаи зайтунро тавсия медиҳанд. Агар баъд аз кашида шудани равғани зайтун шаш сол бигузарад, онро равғани зайтуни қадим меноманд, вале баъзеҳо инро баъд аз шаш моҳ гуфтаанд.