Чӣ тавр худро шунид?
Чӣ тавр худро шунид?
Дар ҳолате, ки ҷаҳонро сар то по дигаргун кардаанд, аз буҳрон, ҷанг, пандемия ва ғайраҳо ба ларзиш омадани одамони кишварҳои гуногун, рафти хабаррасонӣ кам шуда, ҷойи қабули дурусти интихоби чизе ҳам камтар мегардад. Дар ин замон хабарҳои ношоями нофаҳмо хеле зиёд шуда, беҳтар он аст, ки худро гӯш созед.
Шахси оқиле гуфта, ки: “Як шахс метавонад тамоми дунёро фаромӯш кунад, аммо худро ҳеҷ гоҳ фаромӯш карда наметавонад”. Чӣ тавр метавон ҳолати оромии дохили хешро нигаҳ дошта, бо худ бимонад? Ба шумо чанд ҳолатеро пешниҳод мекунем. Эҳтимол дорад, ки ин ҳолатҳо барои шумо фоидаовар бошанд.
Телефони мобилиро ба канор гузоред. Мебинед, ки вақти камеро бо телефон мегузаронед. Чунин рафтор барои одами ҳозирзамон хеле душвор ба назар мерасад, лекин таъсире хеле калон низ дорад. Муддати дароз коршиносон дар он хулосаанд, ки вобастагӣ ба чунин воситаҳои электронӣ зарари хеле бузург дорад. Албатта аз баъзе воситаҳои электронӣ мо фоидае мегирем, лекин барои иҷрои андозаи онро низ бояд риоя кард. Эҳтиёт кунем, ки аз истифодабарии барзиёд зиёне ба мо нарасад. Ба болои ин истифодаи телефон вақти зиёди моро мегирад. Рӯзгори одамӣ чӣ шириниву беҳбудиҳо дорад, ки шумо онҳоро хеле хуб медонед.
Одам бо табиат пайвасти зич дорад. Инсон аъзои ҷамъят мебошад, лекин баъзе замон метавонад бо худ танҳо монад. Ба мисли он, ки бо табиати иҳотакарда бошад. Дар ҳавои тозаи форам истироҳат ба мо на танҳо руҳи хуш, балки тандурустӣ низ медиҳад. Дар атроф садои шаршараро шунида, мо мефаҳмем, ки вазъи руҳии мо беҳтар хоҳад шуд. Ҳамин тавр, аз шуру ғавғои замон худро дур карда, одам барои худ ба суолҳои: “Ман кистам?”, “Чӣ мехоҳам?”, “Маро чӣ маъқул аст, ё не?” ва ғайра, ҷавоби дурусте пайдо хоҳад кард.
Ба эҷодкорӣ машғул шавед. Шояд шумо худро одами эҷодкор нашуморед. Мумкин, ки шуморо эҷодкорӣ ба худ ҷалб накунад, лекин возеҳ аст, ки дар фаъолият, ё ҷараёни коре ба ягон дастоварде ноил мешавед, хеле ҷолиби диққат аст. Барои эҷодкор шудан, хоҳишу ғайрати зиёд лозим мешавад. Ин иқтидори одамӣ дар ҳар яки мо ҳаст, лекин бисёр вақт одам ба зарари хеш ба кори беҳуда низ даст мезанад. Ба ҷойи он, ки созандагӣ кунад, ба ғайбати дигарон даст зада, дар онҳо каму костӣ ҷуста, тамоми олами гӯё бевафоро гунаҳгор карданӣ мешавем. Хушбахтона интихоби дуруст низ пайдост. Акнун интихоб кунед, ки шикояткорӣ, ё норозигӣ, ё ободкориро пеша карда, ба ягон дараҷаи зебонигорӣ бирасед.
Ҳаракат. Одам доимо ҳаракати фаъли дошта, мефаҳмад, ки сиҳатмандии ӯ ин масъулияти ӯст. Медонад, ки ҳаракат ин ҳаёт аст. Ба болои ин дар ҳаракати фаъолона, ба ягон кори фоидаовар шуғл доштан, ба тану руҳи хеш қуввату дармон хоҳем бахшида, аз фикру амали ноҷо дур хоҳем гашт. Дар чунин ҳолат ба баъзе аз суолҳои пурпечутоби пайдошуда, посухи дурусте пайдо хоҳем кард. Масалан, агар шуморо масъалае азоб диҳад, дар назири шумо ягон роҳи ҳалли он дида нашавад, таҷрибаи рӯзгор роҳнамои шумост. Дар чунин ҳолат шумо метавонед ба кори хона машғул шавед, масофаеро давида тай кунед, ба дучарха савор шуда, ягон тараф равед ва ғайра. Яъне, агар шумо ягон кори ҷисмоние ба худ пайдо кунед, фикрронии шумо ба як сатҳи дуруст омада, фаҳмиши атроф равштантар хоҳад шуд. Чунин амалҳоро бисанҷед, ки ба бисёр одамон фоидаи калон расонидаанд. Замоне, ки шумо ба наздикон ёрии ҷисмию маънавӣ мерасонед, дар анҷоми он мебинед, ки манфияти ба касе расад, худро хеле хушҳол хоҳед дид. Чунин тарзи зиндагӣ дар ҳақиқат коршоям аст. Умуман одам худро ҳамон замон амалӣ метавонад кард, ки дастгири наздикону ҷамъият бошад.
Поёни суҳбат. Ба андозае ҷолиб аст, ки ба суоли асосии: “Чӣ тавр худро шунид?” дар худи ҷумла, дар баёни он метавон ёфт. Бояд худро гӯш карду тамом. Ҳама гуна чизи беҳударо канор гузоред, ба қуввату тавонойии хеш назар, мароҷиат кунед. Ин роҳи хеле дуру дароз буда, мумкин мо ҳоло ҳам рушд накарда бошем.
Доимо дар равишу ҷунбишу ҳамеша муваффақ бошед!
