Тарбияи фарзанд вазифаи асосии падару модар аст
Тарбияи фарзанд вазифаи асосии падару модар аст
Яке аз масъалаҳои муҳимме, ки ҳамеша дар таваҷҷуҳи аҳли башар будааст, ин тарбияи фарзанд ва чигунагии роҳҳои он мебошад.
Бархе аз мардумони олам, аз ҷумла тоҷикон аз қадимулайём барои тарбияи дуруст ва солими фарзандони худ панду андарз менавиштанд ва онҳоро ба роҳи рост, омӯхтани илму дониш,накӯкорӣ, анҷом додани амалҳои хайру савоб, эҳтироми калонсолон ҳидоят мекарданд. Бинобар ин, дар суннати ниёгони мо аз рӯзи таваллуд ба тарбият ва таълими кӯдак аҳамияти хосса медоданд ва ин суннати дерина ва устувор то имрӯз идома дорад.
Тарбияи дурусту солими кӯдак бояд аз даврони дар батни модар будан ва рӯзи таваллуди ӯ оғоз бигирад. Модари ҳомила дар навбати аввал дар бораи саломатии худ ва баъдан дар бораи саломатии тифли дар батнаш буда фикр бикунад ва аз парастории махсус бархурдор бошад. Аз ин рӯ, таъмини модар ҳангоми ҳомиладорӣ ва баъди таваллуди кӯдак бо маводи ғизоӣ, муҳайё сохтани фазои орому осоишта, дар вақташ гузаронидан аз муоинаи тиббӣ ва меҳру муҳаббати самимӣ барои модару кӯдак ҳатмист. Дини мубини ислом, ки арзишҳои волои инсониро тарғиб мекунад, дар баробари ҳаллу фасли масъалаҳои муҳимми зиндагии мусулмонон ба масъалаи тарбия, нигоҳубин ва парастории кӯдакон низ дахл кардааст.
Имрӯз бояд падару модарон ҳам аз суннатҳои устувори гузашта ва ҳам аз равандҳои муосири тарбия ва таълимро дар тарбияти фарзандони худ истифода намоянд.
Ҳар кӯдак дорои завқу салиқаи хос мебошад. Аз ин лиҳоз, падару модар бояд ин завқу салиқаи фарзанди худро ба инобат бигирад, то ин ки дар самти муайяне ӯ ба муваффақиятҳо ноил гардад. Агар ба ҳунаре моил бошад, бояд кӯшиш намояд, фарзандаш онро ёд гирад, то дар оянда нафъаш ба ҷомеа бештар расад. Албатта, ин корҳо чунон сурат гиранд, ки ба хондани фарзанд монеа эҷод накунанд. Дар ин сурат метавон ба муваффақият ноил гардид. Агар ниҳоят танбалу корношоям бошад, бояд талқин кард, ки ҳунаре омӯзад, то дар зиндагии ояндаи ӯ ба кор ояд. Хонандагони азиз! Дар саҳифаи панҷум дар бораи тарбияи фарзанд сухан кардем, ки барои мо донистани тариқи дурусти тарбия фарзандон хело муҳим аст.
