Бо дуруд ба Шумо азизони мо!
Ягон замон Шумо дар фикри он будед, ки тозагии фикру забон дар чист?
Ба ростӣ, забон яке аз беҳтарин неъмат аз ҷониби Худованд ба шумор меравад, аммо дар айни замон, зараре, ки забон ба ҷомеъа мерасонад, бисёр зиёд шуда истодааст. Беҳуда нест, ки ҳазорон сол ин ҷониб хирадмандон гуфтаанд, ки: “Гуфтори нек надорӣ хомӯш бош”. Бисёр вақт, чунин мешавад, ки шунида, ё чизе хондаро бе чуну чаро ба сифати амали дин қабул мекунем.
Ба таври куллӣ, гоҳҳо ба осонӣ мо метавонем одами бегонаро зуд бовар кард. То ҷое, ки аз гӯфтаи ӯ бар зидди оддитарин фаҳмиши мо бошад.
Мушкиле нест, то замоне, ки худ бовар кунӣ, аммо ин рафторро мо тавре ба дигарон медиҳем, ки мисл надорад. Ба монанди он, ки гӯё ҳамаро худи мо бо чашмон дидаву бо гӯшҳо шунидаем. Бинобар ин, гоҳе маълум мешавад, ки фақат як ангӯшти харошида, ба воситаи телефони замона, аз даст ба даст чунон воҳимакориҳое мекунем, ки гӯё дастеро аз гардан бурида бошанд. Чунин аст рӯзгори имрӯзаи мо.
(Давом дорад)
