Мусибатҳо ва ҳикмати онҳо

Мусибатҳо ва ҳикмати онҳо

Дуввум навъи мусибат ин аз роҳи суннати Худованд ба сабаби ҷаҳолат берун шудан аст ва инҳо метавон қайд кард, ки аксари мусибатҳо аз сабаби ҷаҳолати инсон бар сари ў меоянд ва ҷаҳолат сахттарин душмани инсон маҳсуб мешавад, ки зарареро ки ҷаҳли инсон ба соҳибаш мерасонад, ягон душмани ў расонда наметавонад.

Аз ин рў Худованд фармудааст: «Аз покиҳои додаи Худованд бихуред, вале дар он носипосӣ макунед, ки ғазаби ман бароятон сазовор мегардад, ва касе, ки сазовори ғазаби ман мегардад, бешак ҳалок шудааст» ( Тоҳо 81). Ва Расули акрам ﷺ мефармояд: «Олим бош, ё дар талаби илм бош,ё пандгиранда бош, ё дусттдор бош аз гуруҳи панҷум мабош , ки ҳалок хоҳи шуд». Ва инсон тавассути қувваи идрокияш аз дигар махлуқот фарқ мекунад вагарна аз тамоми махлуқот пасттар мешавад. Ва агар инсон аз сабаби тақсираш ва аз сабаби ҷаҳолаташ ба мусибате гирифтор шуд, қабл аз ҳама набояд бигуяд, ки ин аз ризогии Аллоҳ аст ин тақдири илоҳист, ҳамаи ин гуфтаҳо дуруст аст, вале қабл аз ҳама бояд бигуяд, ки ин подоши тақсиру кўтоҳӣ ва нодида гирифтани таълимоти илоҳист. Давом дорад.

МУҲАММАДФАРУХ АЗИМОВ