Бар сари болини беморон гузар,
З-он ки ҳаст ин суннати хайрулбашар.
То тавонӣ, ташнаро сероб кун,
Дар маҷолис хидмати асҳоб кун.
Хотири айтомро дарёб низ,
То туро пайваста ҳақ дорад азиз.
Чун шавад гирён ятиме ногаҳон,
Арши ҳақ дар ҷунбиш ояд, он замон.
Чун ятимеро касе гирён кунад,
Молик андар дӯзахаш бирён кунад.
Он кӣ хандонад ятими хастаро,
Боз ёбад ҷаннатӣ дарбастаро.
Ҳар кӣ асорат кунад фош, эй писар,
Аз чунон кас дур мебош, эй писар.
Дар ҷавонӣ дор пирон азиз,
То азизи дигарон бошӣ ту низ.
Бо заифон гар бибахшоӣ равост,
К-ин зи сиратҳои хуби авлиёст.
Бар сари сайре махур ҳаргиз таом,
То намирад дар бадан қалб, эй ғулом.
Иллати марду зи пурхорӣ бувад,
Хӯрданӣ пур тухми беморӣ бувад.
Роҳате набвад ҳасуди шумро,
Козибӣ бадбахтро набвад вафо.
Ҳар мунофиқро ту душмандор бош,
Аз ваю аз феъли вай безор бош.
Тавбаи бадхӯ куҷо маҳкам бувад,
Мар бахилонро мурувват кам бувад.
То шавад дини ту софӣ чун зулол,
Бош доим толиби қути ҳалол.
Он кӣ бошад дар паи қути ҳаром,
Дар тани ӯ дил ҳамемирад тамом.
Ҳоҷат хостан
Ҳоҷати худро маҷӯй аз зиштрӯй,
Он ки дорад рӯи хуб, аз вай биҷӯй.
Мӯминеро бо ту чун афтод кор,
То тавонӣ ҳоҷатӣ ӯро барор.
Ҳоҷати худро ҷуз аз султон махоҳ,
Чун нахоҳи ёфт, аз дарбон махоҳ.
Аз вафоти душманон шодӣ макун,
Аз касе беш аз кас озодӣ макун.
Қасовати қалб
Сахтдилро се аломат ёфтам,
Чун бидидам, рӯ аз ӯ бартофтам.
Бо заифон бошадаш ҷавру ситам,
Ҳам қаноат набвадаш бо бешу кам.
Мавъизат ҳарчанд гӯӣ бештар,
Дар дили сахташ набошад коргар.
Аҳли дунёро ба маънӣ мурда дон,
То набошӣ ҳамнишин бо мурдагон.
