ШЕЪР

Фоидаи силлаи раҳм

Рав ба пурсидан бари хешони хеш,
То кӣ гардад муддати умри ту беш.
Ҳар кӣ гардонад зи хешованд рӯй,
Бегумон, нуқсон пазирад умри ӯй.
Ҳар кӣ ӯ тарки ақориб мекунад,
Ҷисми худ қутиа ақориб мекунад.
Гарчи хешони ту бошад аз бадон,
Бадтар аз қатъи раҳам чизе мадон.
Ҳар кӣ ӯ аз хеши худ бегона шуд,
Номаш аз рӯйи бадӣ афсона шуд.

Аломати марди аҳмақ

Се аломат дон, ки дар аҳмақ бувад,
Аввалан ғофил зи ёди ҳақ бувад.
Гуфтани бисёр одаташ бошадаш,
Коҳилӣ андар ибодат бошадаш.
Эй писар, чун аҳмақу ҷоҳил мабош,
Як дам зи ёди Худо ғофил мабош.
Ҳар кӣ ӯ аз ёди ҳақ ғофил бувад,
Аз ҳамоқат дар раҳи ботил бувад.
Ҳеҷ аз фармонӣ ҳақ гардан матоб,
То намонӣ рӯзи маҳшар дар азоб.
Ботилеро, эй писар, гардан манеҳ,
Нақди мардонро ба ҳар гардан манеҳ.
Дар қазои осмонӣ дам мазан,
Ҳар касеро беши бешу кам мазан.
Дасти худро сӯйи номаҳрам маёр,
Ҷониби моли ятимон ҳам маёр.
То тавонӣ роз бо ҳамдам магӯ,
Гар ту бошӣ низ бо худ ҳам магӯ.
То шавӣ озоду мақбул, эй азиз,
Бе тамаъ мебош, гар дорӣ тамиз.

Бозгардонидани он муҳол аст

Чор чиз аст, он ки баъд аз рафтанаш,
Аз муҳол аст бозоварданаш.
Чун ҳадисе рафт ногаҳ бар забон,
Ё ки тире ҷаст берун аз камон.
Боз чун орад ҳадиси гуфтаро?
Кас нагардонад қазои рафтаро.
Боз кай гардад, чу тир андохтӣ,
Ҳамчунин умрат, ки зоеъ сохтӣ.
Ҳар кӣ беандеша гуфтораш бувад,
Бас надоматҳои бисёраш бувад.
То нагуфтӣ, метавонӣ гуфтанаш,
Чун бигуфтӣ, кай тавон бинҳуфтанаш.

Аз “Чаҳор Китоб”