Ҳалли мушкили
Ҳалли мушкили
Суол: Ҳолатам хеле вайроншуда аст. Баъди ҷудошавӣ аз ҳамсари аввалам, дар ман як навъ ноумедие ғалаба дорад, ки барои оғози муносибати нав тарси зиёд низ оварда истодааст. Пас аз ҷудошавӣ метарсам, ки кӯдаконро чӣ тавр тарбия кунам. Чӣ тавр пас аз ҷудошавӣ, боз ба шавҳар метавон баромад?
Ҷавоб: Пеш аз ҳама, зарур аст, ки Шумо ҳолати шуда, яъне сабаби ҷудошавиро борҳо дурустар аз назар гузаронед. Он чизҳоеро хуб таҳлил кард, ки сабабгори ин ҷудошавӣ шудаанд, ки маҳз хатойи кардаи худи шумо дар куҷост. Агар чунин корро ба анҷом расонед, эҳтимол аст, ки оянда бори дигар ба чунин хато рӯ ба рӯ нашавед.
Агар ин нофармонӣ пеши Худованд бошад, Ӯ мунтазири пушаймонӣ (тавба)-и мост ва ҳозир аст, ки моро бубахшад. Агар вазъияти ногувор бинобар иҷро накардани вазифаи аслӣ, аз нодонӣ ва бо гуноҳи худи шумо рух дода бошад, пеш аз ҳама, аз ононе, ки малолу ранҷонидаед, бахшиш пурсед, ки эҳтимол дорад аз гардани шумо чунин бори вазниние афтад.
Баъдан шумо дарк бояд кунед, ки магар ин ҳама ба қудрату тавоноии амри Худо ва далели сарнавишт иттифоқ афтодааст. Мо бояд бо он мувофиқ бошем ва иқдоми хешро рӯй ба ризояти Худованд созем. Парвардигори мо ба ҳеҷ чизе эҳтиёҷ надорад. Гоҳе Ӯ мушкилие ба бандагони хеш мефиристад то, ки сарфаҳм рафта, дигарбора пеши худ гайридурустӣ (ноҳақӣ) накунем. Набошад, баъди аз дурустӣ (ҳақ) дур шудан ҷавоб бояд дода, боз ҳам ба сӯйи Ӯ муроҷиът карда, дастгирӣ металабанд.
Ин ҷаҳон-ҷаҳони озмойишҳои сахтест, ки дар он ба касе бехатариву оромие кафолат дода намешавад. Худованд дар як ояе овардааст, ки: “Ҳатман шуморо бо камтарин тарс, гуруснагӣ, аз даст додани молу мулк, фавти наздикон ва тифлакон озмойиш хоҳад карда, сабру тоқати шуморо месанҷад. (сура «Бақара», ояи 155).
Аз ин рӯ, шумо набояд ба гузашта нигоҳ кунед, баръакс, барои умед ба раҳми Худованд ҳар он чӣ аз даст омадаро истифода карда, ба сӯйи рӯзгори хуш рафта, ҳамроҳи одами дӯстдошта, бахту саъодат оваред.
