Рӯзадорӣ ва гуруснагӣ
Хадиҷаи Шумо боз бо шумост ва умедворам, ки дилгир нахоҳед шуд, ва аз ҳама муҳим он аст, ки бори дигар ба 1 хулосаи муҳиме оед, ки дар хато накардан ёрирасони шумо гардад.
Ҳусейн бо дӯсташ дар наздикии мадраса зиндагӣ мекард. Ҳини рафтан ба мактаб, пиразанеро медиданд, ки канори роҳ нишаставу дар даст навиштаи: “Кӯдаконам чанд рӯз аст, ки чизе нахӯрдаанд”-ро медиданд. Зан аз роҳгузар кӯмак металабид. Касе дастгирӣ мекарду дигаре гузашта мерафт. Бачаҳо бошанд, на ба зану на ба навишта аҳамияте намедоданд.
Боре сари дастархон, модари Ҳусейн гуфт, ки: “... фардо моҳи Шаъбон меояд. Дар ин моҳ рӯза гирифтан хеле матлуб аст. Ҳусейн дарҳол барои рӯза гирифтан омодагии худро нишон дод, вале дар хиҷолат буд. Аввалин бор аст, ки рӯзадорӣ хоҳад кард ва намедонист, ки аз ӯҳдааш мебарояд, ё не.
Субҳ расид. Пас аз наҳорӣ Ҳусайн бо падар барои гузоштани намози бомдод сӯйи масҷид шуданд. Баъди чанде ӯ ҳис кард, ки гурусна шуда истодааст. Канори масҷид, аз пеши мағозаҳо гузашта, чашмаш ба шириниҳо расида бошад, ҳам кӯшиш мекард, ки дар бораи хӯрок фикр накунад.
Нисфи рӯз ҳам гузашт. Барои хӯрокхурдан чанд соате монда буд. Писари ҷавон хеле сахт гурусна шуда буд. Дар мактаб бошад, баъзе аз талабаҳо шириниву дигаре чизи бомаззаеро мехӯрд. Ба болои ин, бӯйи ошхонаи мактаб ба димоғаш расида, сараш чарх мезад.
Замони ба хона омадан ҳамон зане, ки кӯмак талаб мекард, аз пешаш гузашт. Ҳусейн дар фикр афтод, ки 1 рӯзи рӯзадорӣ ин қадар дарозу сахт бошад, пас, ҳар рӯз гурусна мондани фарзандони ин зан чӣ хел мегузарад.
Ҳусейн бо модар пеш аз хӯрдан (ифтор) кардан, рӯймолро пур аз хӯроки боллазат баста карда, пеши пиразан бурданд, ки худ ва фарзандонро сер кунад. Аз ин баъд, Ҳусейн аҳволи сахти камбизоатонро фаҳмид, ки рӯзҳои дароз гурусна мемонанд.
Ҳусен метавонист, ки хона рафта, чизе бихӯрад, лекин ин бечораҳо чунин имкон надоранд.
Шафқату ҳамдардиро ҳар яки мо бояд дошта бошем. Сахтдил нашуда, меҳрубон бошем.
Биёед ба атроф бодиққат назар кунем. Шояд ба касе кумаки мо лозим ояд. Мумкин аст, ки аз мо ягон чиз пурсиданро шарм мекунанд. Бо чашми диққат ба атроф нигарем ва бубинем, ки мо то чӣ андоза дастгир шуда метавонем.
