Гўшти ҳалол ва ҳаром
Гўшти ҳайвоноти хонагӣ ва паррандаҳои хонагӣ иҷозат дода шудааст. Ё худ гўшти ин ҷонварон барои мусалмонон ҳалол мебошанд. Барои мусалмонон гўшти ин ҷонварон: гов, говмеш, шутур, асп, гўсфанд, буз, мурғ, товус, кафтар, харгуш, мурғобӣ ҳалол ҳисобида мешаванд.
Истеъмоли малах низ иҷозат дода шудааст. Ҳамаи моҳиҳо ҳалол дониста мешаванд. Бо вуҷуди ин бояд қайд намуд, ки дар масъалаи истеъмоли гўшти асп фикри олими бузург имом Абўҳанифа низ мавҷуд аст, ки истеъмоли гўшти аспро бо кароҳият мепазирад. Фикри мазкур бо он асоснок шудааст, ки аспҳоро пештар дар амалиёти ҷангӣ ба сифати василаи ҳамлу нақл истифода мекарданд. Барои он ки гўшти ҳайвон ва паррандаҳои дар боло номбаргардида ҳалол гарданд, донистани қоидаҳои забҳ ҳатмӣ мебошад.
Аввалан ин қоида аз буридани раги вариди гардан, сурхрўда, роҳи нафас бо ёд овардани номи Аллоҳ ﷻ (“Бисмиллоҳи, Аллоҳу Акбар”) иборат мебошад. Одами сари молро буранда бояд, ки мусалмон ва ё аз аҳли Китоб (яъне насронӣ, ё яҳудӣ) буда, ақли солим дошта бошад. Истифодаи гўшти ҳайвонҳои даррандаи дандони ашк дошта ва лошахурон барои ғизо қатъиян манъ карда мешавад. Ба ин гурўҳ дохил мешаванд; шерҳо, палангон, гургҳо, шағолҳо, юзҳо, рўбоҳҳо, самурҳо, хирсҳо, сагон, калтакалосҳо ва ғайра. Истеъмоли гўшти ҳайвоноти алафхўри ваҳшӣ (ғизол, гавазн, гови ваҳшӣ, харгўш ва ғ). дар ҳолати риояи қоидаҳои забҳ ҳалол мебошанд. Дар ҳолати шикор бо яроқи оташфишон ёд овардани номи Аллоҳ ﷻ (“Бисмиллоҳи, Аллоҳу Акбар”) дар вақти тир паррондан ҳатмӣ мебошад. Агар сайд танҳо ҷароҳат бардошта, афтода бошад, шикорчӣ бояд бо василаи корд маросими забҳро ба анҷом бирасонад. Гўшти хар, хачир, гурба, санҷоб, паррандаҳои дарранда (уқоб, шоҳин, каргаси сиёҳ, заған, калхот, зоғ) ва мўшҳои паррон низ ҳаром мебошанд. Истеъмоли гўшти хук барои мусалмонон қатъиян манъ карда шудааст.
Гўшти ҳайвонот ва ҳашароте, ки танаффур ва кароҳатро пайдо мекунонанд, масалан; мушҳо қурбоққаҳо, морон, пашша, қундузҳо шапаракҳо ва каждумҳо истеъмолашон ҳаром мебошад. Ба ғайр аз инҳо гўшти ҳайвоноти баҳрӣ (ба ғайр аз моҳиён) ҳаштпоҳо, моллиюскҳо, харчангҳо ва ғ. низ ҳаром дониста мешаванд. Ҳайвоноти хазанда ба монанди сангпўшт ва тимсоҳ барои мусалмонон ҳаром мебошанд.
