Тарзи хондани намози Иди Фитр
Тарзи хондани намози Иди Фитр
Иди Фитр идест, ки ба охири моҳи шарифи Рамазон рост меояд. Дар рӯзи иди Рамазон намози ид хонда мешавад. Хондани намози иди Рамазон воҷиб мебошад. Ин намози ҷамъиятии асосан мардона буда дар масҷид субҳидам пас аз ба итмом расидани моҳи шарифи Рамазон – яъне дар субҳи якуми моҳи Шаввол хонда мешавад.
Тарзи хондани намози Иди Фитр чунин аст:
Нияти намози Иди фитр. “Ният кардам, бигузорам ду ракаъат намози Иди фитри Рамазон бо ҷумлаи такбироташ, ки воҷиби ҳамин вақт аст, рӯй овардам ба қибла, қиблаи ман ба ҷиҳати Каъба, иқтидо кардам ба имоми ҳозиристода, холисаллилоҳи таъоло Аллоҳу акбар” гуфта ба намоз дохил мешавем.
Ракаъати аввал
Сано (Субҳонакаллоҳума) хонда, се маротиба дастҳоро ба зери нармии гуш бардошта, Аллоҳу акбар гуфта, баъдан имом оромона Аузу ва Бисмилоро тиловат мекунад ва пас Фотиҳа ва Сураро (баланд) мехонад. Намозгузорон хомуш истода имомро гӯш мекунанд. Сипас рукуъ ва саҷда мисли дигар намозҳои ду ракаъата иҷро карда мешавад ва бо ин ракъати якум ба итмом мерасонанд.
Ракаъати дуюм
Пас аз саҷда бархеста имом сураи Фотиҳа ва замми сура мекунад. Пеш аз оне ки ба саҷда меравед се маротиба дастҳоро ба зери нармии гуш бардошта, Аллоҳу акбар мегӯед. Чорум маротиба Аллоҳу Акбар гуфта ба рукуъ меравед ва рукуъ ва саҷда мекунед.
Дар нишаст мисли дигар намозҳо Аттаҳиёт ва салавотҳоро хонда, Аллоҳумағфирлиро мехонед ва ба ду тараф салом медиҳед ва дуо мекунед. Дуои баъди намозро метавонед инҷо хонед. Пас аз намоз, имом ду хутба мехонад, ки дар он (ҷамоъат) аҳкоми марбут ба садақаи фитрро меомӯзонад.
Баъди адои намоз мардҳо аввал ба хонаҳое, мераванд, ки наздиконашон ҳамон сол фавтида бошад. Дар он ҷо рафта дуову фотиҳа карда, аз Қуръони карим оятҳо қироат мекунанд. Сипас ба аёдати беморон ва пиронсолони маҳалла, ба хонаҳои наздикон ва хешу ақрабо рафта, онҳоро бо ид табрик мегӯянд ва ба арвоҳи гузаштагон ояту дуоҳо мехонанд.
Амалҳои суннат дар рӯзи Ид
Дар рӯзи ид (якуми шаввол) пеш аз намози ид миқдори тоқе хурмо ё чизи дигаре (ширин) бихӯред, тавре ки пайғамбар Муҳаммад ﷺ, рӯзи ид хурмо хӯрд ва ба миқдори тоқ хӯрд. Ғусл кардан, бухур кардан, ис-
тифодаи мисивок, пӯшидани либоси беҳтарин, садақа додан. Пеш аз оғози намози ид шахс бояд пиёда равад ва оромона такбир хонад ва барои бозгашт (ба хона) ӯ роҳи дигарро пеш мегирад. (Хошияти Тахтови)
