Эътикоф

Эътикоф барои мардон дар масҷиди панҷвақта, барои занҳо бошад, дар хона ва ё намозгоҳашон бо нияти эътикоф як муддати муайян нишаста ибодат кардан аст.

Эътикоф чун воҷиб, суннати муаккада ва мустаҳаб, ба се қисм ҷудо мешавад:
Эътикофи назр (карда шуда) воҷиб мебошад.
Эътикофи дар даҳаи охири моҳи шарифи Рамазон бошад, ҳамчун кифояи суннати муаккада мебошад. Яъне дар як шаҳр, агар як нафар ин ибодатро анҷом бидиҳад, аз дигарон низ соқит мешавад. 
Берун аз Рамазон дар ягон масҷид ба нияти ибодат эътикоф нишастан мустаҳаб мебошад.


Шартҳои эътикоф: Шахси мӯътакиф (эътикофнишин) бояд, ки нияти эътикоф карда бошад. Мусулмон ва оқил бошад, ҷунуб, ҳайз ва нифос набошад.
Эътикофро дар масҷиди панҷвақта ё ин ки дар ҷое, ки дар ҳукми масҷид аст, нишастан лозим аст. Барои занҳо дар хона, ҳамон мавзеъ, ки барои намоз истифода мекунанд, ҳукми масҷидро дорад.
Дар эътикофи воҷиб рӯзадор будан лозим аст.
Берун аз эҳтиёҷ аз масҷид баромадан ва бо ҳамсараш алоқаи ҷинсӣ кардани мӯътакиф эътикофро бекор месозад.
Бинобар эҳтиёҷи зарурии динӣ, аз масҷид баромадани мӯътакиф эътикофро бекор намесозад. Масалан, дар масҷиди нишастааш, агар намози ҷумъа хонда нашавад, ба масҷиди наздиктарин рафта намозашро адо мекунад. (“Хошиёти Тахтовӣ”)