Соли нави хониш муборак бошад!

Муассисаҳои омӯзишӣ дарҳои худро барои талабагон боз хоҳанд кард. Албатта кӯдаке аввалин бор ба дарс хоҳад рафт. Барои ӯ ҷаҳони нав, муҳити дигар, мутобиқшавӣ ба атроф кушода хоҳад шуд.

Барпо кардани чунин шароити мусоид барои кӯдак масъулияти падару модар аст. Ба ҳамин хотир, мо нуқтаҳои муҳимро барои падару модарон интихоб карда, пешниҳод дорем, ки онҳоро ба назар гирифта, барои ба ҷаҳони нав қадам гузоштани кӯдак истифода кунанд.

Вақтро ба дурустӣ истифода кунед. Ин вазифаи шумо (падару модар) аст. Сухану рафтори неки шумо барои кӯдаки ба синфи 1– ум мерафта, хеле зарур аст.

Рӯзҳои аввал кӯдак хаста хоҳад шуд. Тартиби нав, вазифаи хонагӣ, ҷамъияти барояш нав ва ғайра, кори ғайриоддӣ нест. Ҳаргиз фишору зӯроварӣ ба кӯдак накунед.

Дар ҳама кори кӯдак бодиққат бошед. Афсӯс, ки на ҳама вақт муҳити нав таъсири хуб мекунад, барои он, ки кӯдак зудбовар аст. Доимо дар суҳбат шуда, бодиққат ӯро гӯш карда, бубинед, ки замони дар мактаб буданаш, чӣ мегӯяд, ба кадом кор шавқ дорад, кадом бозиро дӯст медорад.

Барои хониши аълояш туҳфа диҳед, ки руҳи кӯдакро болида сохта, барои давом додани хониш руҳбалан бигардад.