Сәламләшү
– Исәнме, дустым! – дип кычкырды Сәед мәктәптән чыгып баручы Госманны күреп. Госман бу мәктәпкә күчкәч, алар бик нык дуслаштылар, бергәләп намаз укый, Коръән сүрәләрен өйрәнә башладылар.
– Хәерле иртә! – дип елмайды Госман. – Хәлләрең ничек?
Шунда аларга кемдер:
– Синмени инде ул Сәед? – дип эндәште. Госманның әтисе икән. Аны алырга килгән. Ул малайларга якынлашты.
– Әйе, мин, – дип җавап бирде Сәед һәм зур кызыксыну белән сакаллы абзыйны күзәтә башлады.
«Нинди кызык кеше, бүтәннәргә охшамаган да», – дип уйлап куйды ул.
– Госман сезнең бергәләп догалар өйрәнүегезне әйтте. Алайса, ник син безгә кунакка килмисең? – дип дәвам итте сакаллы абый.
– Мин бер кереп чыгармын, – диде Сәед, бераз оялып. Госманның үзен инде берничә мәртәбә кунакка чакыруы исенә төште.
– Госман, – дип, әтисе улына борылды. Аның тавышы бераз кырысрак яңгырады. – Син бит дустыңны күп нәрсәгә өйрәттем дигән идең. Ә менә иң гади әйберне өйрәтмәгәнсең?
– Нәрсәне? – дип гаҗәпләнеп сорады Госман.
– Сәлам бирүне, ягъни Пәйгамбәребез әйтә торган сәламне, – дип җавап кайтарды әтисе.
– Мин бу хакта бөтенләй уйламаганмын, – диде Госман, колак очларына кадәр кызарып.
– Улым, – дип йомшак кына эндәште әтисе, – һәр кич Җәмилә белән сиңа ислам нигезләре турында юкка сөйлиммени?! Сезгә сәлам хакында ни әйткәнемне оныттыңмы әллә?
– Юк, әтием, хәтерлим, – дип аны ышандырырга тырышты малай, – Безнең пәйгамбәребез: «Исламның иң яхшы чагылышы – кешеләрне сыйлауда һәм белгән-белмәгән бөтен кешеләрне «Сезгә тынычлык, Аллаһның рәхмәтен һәм Аның бәракәтен телим» дип сәламләүдә», – дигән.
– Әс-Сәламү гәләйкүм вә рахмәтуллаһи вә бәракәтүһ! – диде Госман Сәедкә.
– Вә галәйкүм әссәлам вә рахмәтуллаһи вә бәракәтүһү! – дип җавап кайтарды тегесе.
– Менә күрәсезме, ничек тиз өйрәндегез! – дип елмайды әтисе. – Ярар, хәзер инде пәйгамбәребез сүзләренең беренче яртысын тормышка ашырыйк, – дип күз кысты ул, – әйдәгез кафега туңдырма ашарга барабыз. Мин сезне сыйлыйм! – дип өстәп куйды.
