Хикмәтле сүзләр

Хикмәтле сүзләр

Бер көнне Хәсән иптәшләре янына чыкты да, кычкырып:

– Ә минем коралым бар! – дип мактанып әйтте. Малайлар аның янына җыелыштылар, аны уратып алдылар. Үзләрен кызыксындырган сорауларны берсе артыннан берсе яудырдылар:

– Нинди корал?!

– Зурмы соң ул? – О-о, каян килде соң әле ул сиңа? – Нәрсә соң ул: кылычмы, мылтыкмы?.. Хәсән, иптәшләре шул хәтле игътибар иткәннәренә сөенеп, аларны ныграк кызыктырыр өчен, тагын да серлерәк итеп сөйли башлады:

– Ул корал гади генә түгел, аның илаһи көче бар! Ул күзгә күренми торган дошманнарны да һәлак итә!

– Шулай диде дә ул, беразга тынып, дусларына карады. Алар исә, кымшанырга да куркып, күзләрен зур ачып, Хәсәннең сөйләп бетерүен көтәләр иде. Хәсән дәвам итте:

– Әле алай гына да түгел, ул үземне дә яхшы якка үзгәртергә бер сәбәп булып тора!

– Хәсән, – диде бер иптәше, – син сөйли торган нәрсәләр бер дә чынбарлыкка охшамаган, әкият сөйлисеңдер син!!!

– Тукта әле, – дип бүлдерде аны икенчесе, – сөйләп бетерсен!

– Инде дә әйтимме нинди корал икәнен?

– Әйт, әлбәттә! – дип беравыздан әйттеләр малайлар.

– Ул корал – дога!!! Чөнки дога – күзгә күренми торган җеншәйтаннардан котылырга ярдәм итүче чара! Ул иң көчле корал булып санала, миңа аны әти әйтте! Дога ярдәмендә үзебез дә яхшы якка үзәреп, камилләшә алабыз. Менә нинди көчле корал!!!

– Мин дә беләм, мин дә беләм! – диде Алмаз.

– Миңа әбием өйрәтте: бисмиЛләһир рахмәнир рахиим! Ул: “Улым, бу сүзләрне һәрвакытта да әйтеп йөр, беркайчан да онытма, алар – хикмәтле!” – диде. Малайлар әле бик озак әти-әниләре, әби-бабалары өйрәткән догадарны исләренә төшерделәр. Кич җиткәч, һәммәсе дә өйләренә “кораллар” белән кайтып киттеләр.

ДАРЬЯ АБДУЛЛАЕВА