Изге Рамазан

Җомга киче, саф һава

Тын гына яңгыр ява.

Дымы җирләргә сеңә

Күктән бәрәкәт иңә.

Бер күренә, бер күмелә

Күктә ай, күктә ай.

Шәгъбан ае узып бара,

Якынлаша изге ай.

Йолдызлар җем – җем итә

Зәңгәр болытлар аша

Гөнаһлар кичерелә

Торган ай якынлаша.

Шәһәрне нурга күмеп,

Яңгырый кичке азан,

Күңелләрне сөендереп,

Якынлаша Рамазан.

Бергәләп руза тотсак,

Буш сүзләрне онытсак,

Гөнаһтан арынырбыз,

Ныгырбыз, савыгырбыз.

Саулык бир, безгә Раббым!

Көч бир тотарга руза.

Урап узсын барыбызны

Хәсрәт һәм бәла – каза.

Рузабыз булсын калкан

Нәфестән, кызу уттан

Ялганнан, гайбәт сүздән

Сакласын яман күздән.

Бер Аллаһның ризалыгын

Алырга насыйп булсын,

Безнең гамәл дәфтәребез

Изгелек белән тулсын.

Нурзидә