Токътамай тилейик Есибизден
Иманы бар адам учун Яратгъаныбызны гьакъында яхшы деп ойлашмакъ бек агьамиятлы. Есибиз – Чомарт Яратывчу ва Ону рагьмулугъу дюньялыкъ ва ругь ниъматлардан пайдаланмагъа ёл ача бизге.
Дуа этегенде, Есибизден савлукъ бермекни, ювукъ адамларыбыз булан аралыкъ беклешдирмекни, мал якъдан языкъсынмай, бай болмакъны ва юрекдеги хыйлы оьзге затланы тилейбиз. Амма гьалыбыз алышынмаса, тилеклерибизге жавап ёкъ деп эсибизге геле.
Тамаша болуп: «Нени дурус этмеймен?» – деп оьзюбюзге сорав беребиз. Сайки, яхшы адам болмакъ учун шончакъы къаст къылгъанман. Амма билигиз: дуагъа жавап къаравулламакъ – яшавну бир гесеги. Балики, уьйленмеге сюесиз, тек агьлю къурма бажарылмай тура. Ожакъда яш тувмакъгъа юрек гьасирет, тек йыллар гете – яш буса тувмай. Жан сюеген къуллукъгъа тюшмеге сюесиз, тек ёл ачылмай тура. Шолай болагъанда, юрекде шеклик тувма башлай. «Жавап гёрмейген заманда, дуа этмекни маънасы бармы?» – деп ойлашагъан болабыз.
Амма токътамагъа ярамай! Есибизни рагьмулугъуна умут уьзмеге герекмейбиз. Дагъы да, дагъы да ябылгъан эшикге къагъыгъыз: жавап болмай къалмас. Натижа гьакъда ойлашмай, оьзюгюзден болагъанны этигиз, тилекни токътатмагъыз. Мисал гьисапда, бир артист булан болгъан ишни хабарлайым.
Ол жагьил заманында тыш пачалыкъгъа ишине гёре бара ва къонакъуьйде къала. Улан оьзюне берилген номерни ажайып тар гёре: терезелери ёкъ уьйде гиччи крават, эки ачылагъан шкаф ва ванный. Бир жуманы ичинде ол шо тарлыкъда яшай ва гери къайтмагъа къалгъан ахырынчы гюн, уьй тазалама гелген къуллукъчу «шкафны» эшиклерин ачгъанда, бу артист бир зор апартаментни гёре. «Бигь, шонча заман булай уллу люкс номерде яшамай, «прихожкада» тургъанман, аякъ гиймек учун салынгъан тахтамекни уьстюнде де юхлап», – деп ол оьз-оьзюне ачувлана.
Амалсыз шонча гёзел ва эркин ерде яшама болагъанны эс де этмей болгъан. Ол тыгъыс гьалгъа чыдап, яхшыгъа умут да этмей болгъан. Юрекде умут ёкъ буса, ниъматлагъа гёз къарамай, имканлыкъ да къолгъа гелмей.
Умут этегенде уллудан алайыкъ! Есибиз бизге сав аламны савгъат этген чи. Яратагъанда инсангъа гьакъыл ва гьаракат этмеге бажарывлукъ берилген. Шоланы тийишли кюйде къоллап болайыкъ. Биз, шо артист йимик, алдыбыздагъы эшикни гёрмейбиз, танкъ этмейбиз ва алгъа бармагъа, яхшылыкъгъа талпынмагъа эринебиз.
Гьакъыкъатда нени сюегенибизни билмейбиз ва излемеге къарамайбыз. Яшавда буса, муратгъа етишмек учун гьаракат этмесе бажарылмай, «кёкден» тюшгенче къарайбыз. Бар-барлыгъыбызгъа шюкюрлюк де этип, дагъы да уллу яхшылыкълагъа умут этмеге ярай чы!
Айтагъаным, дуа этивню токътатмагъа тарыкъ тюгюл. Яратгъаныбызгъа умут этип, Ону гьакъында даим яхшы ойлар болмагъа герек. Биз гьалны бютюн якъдан гёрмейбиз ва бугюн тилек къабул болмагъанда, шолайлыкъда маслагьат бар деп къабул этейик. Сонг, къолланы гётерип, алгъыш этмекни узатайыкъ. Дуаны гючюне шекленмейик, тилейик – Аллагь ﷻ буюрса, жавап болажакъ!
